سیده مبینا محسنی تکیه
جرایم نفرت‌پراکنی پدیده‌ای پیچیده و چندبعدی است که برخلاف تصور عمومی، اکثریت مرتکبان آن از بیماری‌های روانی رنج نمی‌برند. این خشونت‌ها معمولاً در بستر عوامل اقتصادی، اجتماعی و سیاسی شکل می‌گیرند و از احساس نارضایتی عمیق نسبت به جایگاه فرد در جامعه سرچشمه می‌گیرند. به‌ویژه وقتی این احساسات توسط رهبری سیاسی تحریک و تشدید شود، خطر بروز خشونت و جرایم نفرت‌پراکنی به شدت افزایش می‌یابد.
چند دهه گذشته با توسعه سریع فناوری و افزایش بهره‌وری اقتصادی همراه بود، اما این پیشرفت‌ها به قیمت از دست رفتن مشاغل و کاهش تقاضا برای نیروی کار تمام شد. بیکاری گسترده نه تنها ثبات اقتصادی را تهدید کرد، بلکه میلیون‌ها نفر را با احساس ناتوانی، ناامیدی و از دست دادن کرامت فردی مواجه ساخت. این فشارهای روانی اجتماعی زمینه را برای شکل‌گیری نارضایتی عمیق فراهم آورد.
سوءاستفاده سیاسی از ناامیدی عمومی
در چنین شرایطی، رهبران سیاسی اغلب با ارائه راه‌حل‌های ساده برای مشکلات پیچیده، احساسات ناامید و درمانده جامعه را به سمت گروه‌های حاشیه‌ای مانند مهاجران و اقلیت‌ها معطوف می‌کنند. این تاکتیک موجب تقویت شکاف‌های اجتماعی و سیاسی شده و محیط را برای رشد خشونت‌های ناشی از نفرت مهیا می‌کند.
ویژگی‌های افرادی که در معرض جرایم نفرت‌پراکنی هستند
برخلاف تصور رایج، بیشتر کسانی که جرایم نفرت‌پراکنی مرتکب می‌شوند، به اختلالات روانی شدید مبتلا نیستند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که جنسیت مرد، احساس تهدید به هویت فرهنگی، نارضایتی از جایگاه اجتماعی، تمایل به هیجان‌جویی و گرایش به رفتار تلافی‌جویانه از جمله عوامل مهم در بروز این رفتارهاست. مهم‌تر از همه، این افراد معمولاً اعتماد خود را به نهادهای اجتماعی و ارزش‌های مشترک از دست داده‌اند و دچار نوعی بی‌اعتمادی معرفتی شده‌اند که آنان را آماده ارتکاب خشونت می‌کند.
امروزه با شدت گرفتن تغییرات فرهنگی، قطب‌بندی اجتماعی و گسترش نظریه‌های توطئه، این زمینه‌ها توسط برخی رهبران سیاسی تشدید می‌شود. نمونه بارز این مسئله، ماجرای ونس لوتر بولتر است که در ژوئن ۲۰۲۵، با انگیزه‌های ایدئولوژیک به نماینده‌ای دموکرات تیراندازی کرد و تعداد دیگری از اهداف احتمالی را نیز در فهرست خود داشت. این فرد نمونه‌ای از کسانی است که هویت و جهان‌بینی‌شان در سایه نارضایتی و خشونت شکل گرفته است.
مسئولیت رهبران در کاهش نفرت و خشونت
اگرچه شناسایی افراد مستعد خشونت دشوار است، اما رهبران سیاسی باید مسئولیت اقدامات و گفتار خود را بپذیرند. سخنان تحریک‌آمیز و تفرقه‌افکنانه می‌تواند بذر خشونت و نفرت را در دل افراد آسیب‌پذیر بکارد و عواقب فاجعه‌باری به دنبال داشته باشد. به همین دلیل، ایجاد فضای گفت‌وگوی سالم و توجه به عوامل روانی-اجتماعی، گامی مهم در کاهش جرایم نفرت‌پراکنی است.
