اگر به فکر ارزیابی اوتیسم هستید اما نمیدانید کدام ارائهدهنده مناسب است، این موضوع کاملاً قابل درک است. گزینههای زیادی وجود دارند و بسیاری از روانشناسان خود را به عنوان بهترین گزینه معرفی میکنند. نحوه انجام ارزیابی اوتیسم به اندازه ابزارهای مورد استفاده اهمیت دارد. هرچند روانشناسان باید تخصص بالینی لازم برای تشخیص دقیق اوتیسم را داشته باشند، اما به همان اندازه مهم است که فرآیند تشخیص، محترمانه، حمایتی و انسانی باشد.
ارزیابی حمایتی نورودایورسیتی جایگزین رویکرد «دکتر میداند بهتر است» با همکاری و مشارکت واقعی میشود. تجربه اوتیسم بسیار شخصی است و در هر فرد به شکل متفاوتی ظاهر میشود. اصل بنیادین این رویکرد در جوامع اوتیستیک این است که «اگر یک نفر با اوتیسم را ملاقات کرده باشید، یعنی یک نفر با اوتیسم را ملاقات کردهاید.» ارائهدهندگان حمایتی تشخیصها را بر اساس کلیشهها یا فرضیات نمیدهند، بلکه بر اساس ویژگیها و تجربههای منحصربهفرد فرد تصمیم میگیرند.
شما متخصص تجربه خودتان هستید
ارزیابی اوتیسم میتواند چالشبرانگیز باشد، زیرا دیدگاه روانشناس به شدت بر نحوه تفسیر دادهها و اطلاعاتی که برای تشخیص اهمیت دارند تأثیر میگذارد. تصمیمگیری هرگز کاملاً بدون سوگیری نیست، حتی در یک عمل حمایتی از نورودایورسیتی. در ارزیابی اوتیسم، روانشناس بخش عمدهای از صحبتها و تصمیمگیریها را بر عهده دارد و دادهها را تحلیل میکند. شما شایسته روانشناسی هستید که واقعاً به شما نگاه کند، نه فقط به دادهها، و با شما مشورت کند تا تجربهتان بهتر درک شود.
مرکز یا روانشناس به وضوح نورودایورسیتی-حمایتی است
در هسته جنبش نورودایورسیتی، این درک وجود دارد که سیستم عصبی انسانها بسیار متنوع است — هیچ دو نفر شبیه هم نیستند. افراد به شکلهای منحصر به فرد فکر، احساس، درک و رفتار میکنند. ارائهدهندهای را انتخاب کنید که چارچوبهای مخرب مانند «طبیعی و غیرطبیعی» را به چالش بکشد و در عوض کل طیف تنوع انسانی را محترم بشمارد. بهترین راه برای ارائهدهندگان برای همگام بودن با ترجیحات و دیدگاههای متغیر، ارتباط مستمر با تجربیات افراد اوتیستیک است.
ارائهدهنده اهمیت زبان را میداند
ارائهدهندگان حمایتی نورودایورسیتی به شدت نسبت به اصطلاح «اختلال طیف اوتیسم» حساس هستند. این اصطلاح پزشکی بر اختلال، ناتوانی و ناکارآمدی تمرکز دارد و وقتی با سابقه طولانی برچسبگذاری همراه شود، میتواند برای بسیاری از افراد اوتیستیک آسیبزا باشد. بسیاری از بزرگسالان اوتیستیک با سابقه سوءتفاهم وارد ارزیابی میشوند. برخی در کودکی تشخیص داده نشدهاند و برخی دیگر اشتباه تشخیص داده شده یا برچسب «خیلی زیاد»، «خیلی حساس» یا «فقط مضطرب» خوردهاند. بنابراین طبیعی است که بسیاری از افراد نورومینوری اصطلاح «اختلال طیف اوتیسم» را دوست نداشته باشند، زیرا واژه «اختلال» تفاوت را patologize میکند.
ارائهدهندگان حمایتی معمولاً زبان خود را هوشمندانه انتخاب میکنند و اصطلاحاتی مانند «اوتیسم»، «اوتیستیک» یا «چالش طیف اوتیسم» را ترجیح میدهند. بسیاری از افراد اوتیستیک عبارت «شخص اوتیستیک» را به جای «فرد مبتلا به اوتیسم» ترجیح میدهند، زیرا زبان هویتی اوتیسم را به عنوان بخش مرکزی هویت فرد میشناسد. برچسبهایی مانند «کمتوان» یا «علایق محدود» میتوانند آسیبزا باشند، زیرا «کمتوان» قضاوت کلی میکند و «بالا-عملکرد» نیازهای حمایتی را دست کم میگیرد. اصطلاحات حمایتی از نورودایورسیتی، مانند «نیازهای حمایتی بالاتر» یا «نیازهای حمایتی کمتر» را به کار میبرند. همچنین اصطلاح «علایق محدود» علایق فرد اوتیستیک را به عنوان محدودیت میبیند، نه توانایی، در حالی که روانشناسی که رویکرد حمایتی دارد درباره علایق، تمرکز ویژه یا «اسپینها» (علاقه ویژه) صحبت میکند.
اگر ارائهدهنده بهطور مداوم از زبان مبتنی بر کمبود استفاده کند یا اصطلاحات درست به نظر نرسد، ممکن است از مدل پزشکی استفاده کند. در این صورت، قبل از ثبت نام برای ارزیابی، درباره مراقبت حمایتی نورودایورسیتی با او صحبت کنید.
سخن پایانی
انتخاب ارائهدهنده آسان نیست، زیرا شما زمان و پول زیادی برای فرآیند ارزیابی سرمایهگذاری خواهید کرد. مهم است که نشانههای مثبت و منفی را تشخیص دهید و انتخابی آگاهانه و حمایتی داشته باشید. با رعایت این نکات، تجربه ارزیابی نه تنها دقیق و علمی، بلکه محترمانه، انسانی و توانمندساز خواهد بود.
