دوران میانسالی در زنان، زمانی است که نیازها و اولویتهای ما بهطور طبیعی تغییر میکند. گاهی این تغییر زمانی رخ میدهد که فرزندان از خانه خارج میشوند، نقشها و مسئولیتهای معمول ما دگرگون میشود و ساختار روزمره ما از بین میرود. اما گاهی هم این تحول درونی هیچ علت مشخصی ندارد. این مرحله، یک گذرگاه طبیعی در چرخه زندگی است که علاقهها، نیازها و آنچه برای ما معنا و هدف ایجاد میکند، دگرگون میشود. ما ممکن است هنوز از نظر ظاهری همان باشیم و در همان محیط و با همان افراد و فعالیتها زندگی کنیم، اما دیگر همان شخص نیستیم، کسی که آن زندگی را طراحی کرده و میخواست و برایش اهمیت حیاتی و اصالت داشت. این به آن معنا نیست که زندگی قبلی ما ایراد داشته است؛ فقط دیگر حس تعلق به آن را نداریم. ما تغییر کردهایم و به مسیر دیگری حرکت کردهایم.
خودسرزنشی زنان در مواجهه با تغییر اولویتها
بهعنوان زنان، معمولاً خودمان را بابت این تغییر طبیعی اولویتها سرزنش میکنیم. ما داستانی میسازیم که تغییر علاقههایمان به این معناست که زندگی قبلیمان جعلی بوده است. اگر دیگر از آنچه قبلاً مهم بود معنا و رضایت کمتری میگیریم، پس آنچه قبلاً مهم بود واقعی نبوده است. ما شرطی شدهایم که باور کنیم هویت ما یا این است یا آن، یک چیز ثابت و قابل شناخت، در حالی که در واقع هویت ما یک فرآیند همواره در حال تغییر و ناشناخته است که ما را شگفتزده میکند. برای فهمیدن این تحول میانسالی، ذهن ما خودکار منطقی میسازد تا بین گذشته و حال خودمان ارتباط برقرار کند. با کمارزش جلوه دادن زندگی گذشته، تضاد شناختی که از فهمیدن این نکته به وجود میآید که ما واقعاً همان شخصی بودهایم که با تمام وجود آن زندگی را میخواست، حل میکنیم… و حالا دیگر نیستیم. اکنون کسی هستیم که خواستهها و نیازهای دیگری دارد، حتی اگر هنوز آنها را نشناسیم.
سرزنش خود بابت عدم رضایت از گذشته
همزمان، زنان خودشان را بابت اینکه دیگر نمیتوانند از وظایف و نقشهای قبلی لذت ببرند و احساس رضایت کنند، سرزنش میکنند. ما خودمان را قضاوت میکنیم که دیگر مجبور نیستیم نیازهای دیگران را برآورده کنیم یا مسئولیت خوشبختی همه را بر عهده بگیریم. زنان خودشان را بابت اینکه دیگر همان چیزهایی را نمیخواهند که قبلاً میخواستند، سرزنش میکنند. ما تصور میکنیم این بازآرایی درونی که بهطور طبیعی در زندگی ما اتفاق میافتد، یک شکست است، شاهد دیگری بر ناکافی بودن ما و علامتی که باید باز هم بیشتر تلاش کنیم.
فرصت رشد و بازآفرینی در میانسالی
در داستانی که در ذهن خود میسازیم، باید قادر باشیم اولویتهایمان را به حالت قبلی برگردانیم، و اگر نتوانیم، پس خراب هستیم، که خوشبختانه یعنی دوباره میتوانیم روی اصلاح خودمان کار کنیم—وظیفهای که معمولاً دوست داریم. اصلاح خودمان ممکن است ما را برای یک دهه دیگر مشغول کند، سعی در بازگشت به نسخه قدیمی خود و سرزنش خود بابت اینکه آن شخص نیستیم. در نتیجه، فرصت رشد و تغییر واقعی، هدیهای که طبیعت درون ما به ما داده است و مانند متامورفوز کرم ابریشم میتواند ما را پرواز دهد، از دست میرود.
تأثیر تحول میانسالی بر روابط
این تحول میانسالی، بهطور مستقیم روی خواستهها، نیازها و انتخاب ما در توجه به زندگی اثر میگذارد و بهطور واضح روی روابط ما نیز تأثیر دارد. بهویژه، رابطه ما نیز باید با ما تغییر کند تا با ماهیت در حال تحول ما هماهنگ باشد. با این حال، اغلب این تغییر را در روابط رد میکنیم. اینکه میخواهیم وقت خود را به شکل متفاوتی صرف کنیم، گاهی تنها باشیم، به دغدغهها و مسائل جدید گوش کنیم و خودمان را به شیوههای تازه تجربه کنیم، بهعنوان اشتباه یا نقص در خودمان یا در رابطه دیده میشود.
اما ازدواج و رابطه ما نیز مانند خود ما یک فرآیند زنده است و ثابت نیست. اگر تکامل پیدا نکند، میمیرد، یا ما در ایستایی آن میمیریم. وقتی این تکامل طبیعی در شراکت را بهعنوان چیزی مثبت و مبتنی بر واقعیت ببینیم، فرصت استفاده از آن را خواهیم داشت. این بدان معناست که میتوانیم رابطه خود را به چیزی تبدیل کنیم که همواره تازه و واقعاً هماهنگ با ما باشد، در تمام مراحل زندگی.
بازتعریف انتظارات از رابطه
ما شرطی شدهایم که باور کنیم باید دقیقاً همان احساس نسبت به شریک زندگیمان داشته باشیم و رابطه باید دقیقاً همانطور عمل کند که همیشه کرده است. بهعنوان یک جامعه، روابط و ازدواجهای پایدار را ایدهآل میدانیم—«تا مرگ ما را جدا نکند». همه ما وقتی زوجی اعلام میکند که وارد چهلمین یا پنجاهمین سال با هم هستند، تحسین میکنیم. و واقعاً، دوام یک رابطه دستاورد و قابل تحسین است. هر کسی که تجربه طولانی در یک رابطه داشته باشد میداند که صرف مدت زمان طولانی با هم بودن نشاندهنده قدرت، تعهد و اغلب صبر و خرد است. اما طول مدت تنها یک معیار موفقیت نیست.
موفقیت رابطه در تحول میانسالی
در این دوران میانسالی، طبیعی است که احساس متفاوتی نسبت به شریک زندگی خود داشته باشیم. برخی روابط این تغییر را تحمل میکنند و برخی نه. برخی روابط برای همیشهاند و برخی نه. هیچیک شکست یا موفقیت مطلق نیست. یک رابطه که بهطور طبیعی از درون تکامل مییابد، موفق است، حتی اگر مطابق خواسته ما نباشد. و رابطهای که مطابق نیازهای متغیر هر شریک تغییر و تحول پیدا کند نیز موفق است. چیزی که قطعی است، این است که تنها راه داشتن یک رابطه واقعی و پایدار، بررسی صادقانه خودمان است؛ اینکه چه کسی شدهایم و در حال شدن هستیم، اکنون چه میخواهیم و چه چیزهایی ما را تغذیه و رشد میدهند و به ما کمک میکنند در مسیر زندگی خود پیش برویم. اگر میخواهیم رابطهای اصیل داشته باشیم، باید شراکت خود را با واقعیت هماهنگ کنیم و از نسخه خیالپردازانه آنچه «باید باشد» خارج کنیم.
