سیده مبینا محسنی تکیه
وقتی صحبت از رابطه می‌شود، یکی از شکایت‌های رایج این است که «این عادلانه نیست!» این انتظار که رابطه باید عادلانه باشد، کاملاً طبیعی به نظر می‌رسد. در تصور ما، رابطه عادلانه یعنی هر دو طرف سهمی برابر از خوبی‌ها و مزایای رابطه داشته باشند و به همین خاطر دلیلی برای شکایت نباشد. عدالت در رابطه یعنی هیچ‌کدام از طرفین بدون تبعیض یا جانب‌داری، با احترام و انصاف رفتار شوند و این موضوع به‌صورت واضح در برابر بی‌عدالتی قرار می‌گیرد. اگر چیزی بی‌عدالتی باشد، طبیعتاً بد است و برعکس آن یعنی عدالت، خوب و مطلوب تلقی می‌شود. بنابراین همه دوست دارند رابطه‌ای عادلانه و خوب داشته باشند.
اما واقعیت چیز دیگری است. روابط، مانند خود زندگی، ذاتاً عادلانه نیستند. انتظار داشتن عدالت در رابطه، اغلب منجر به ناامیدی می‌شود. دلیل اصلی اینکه روابط عادلانه نیستند، تفاوت‌های بنیادین میان افراد است. هر شخص ویژگی‌ها، علایق و توانایی‌های منحصر به فرد خود را دارد که در تعامل با شریک زندگی شکل می‌گیرد.
چرا سهم‌ها در رابطه برابر نیست؟ مثال‌هایی از تفاوت‌های طبیعی
برای مثال ممکن است شما احساس کنید بیشتر کارهای خانه مانند آشپزی و نظافت بر عهده شماست و شریک‌تان سهم کافی ندارد. اما واقعیت این است که شاید شما از آشپزی و نظافت بیشتر لذت می‌برید، در این امور مهارت بیشتری دارید یا ترجیح می‌دهید کارها را به شیوه خودتان انجام دهید، در حالی که شریک زندگی‌تان ممکن است اصلاً علاقه‌ای به آشپزی نداشته باشد.
ممکن است به خاطر اینکه شریک زندگی‌تان همه تصمیمات مالی را می‌گیرد گله‌مند باشید. اما شاید او دانش و تجربه بیشتری در این زمینه دارد و شما هم به درستی انتخاب‌های مالی خود اطمینان ندارید. در حقیقت شاید قدردان باشید که شریک‌تان مسئولیتی را به عهده گرفته که خودتان تمایل کمتری به آن دارید. یا ممکن است شکایت کنید که رابطه جنسی فقط وقتی اتفاق می‌افتد که شریک‌تان بخواهد، در حالی که ممکن است شما تمایل جنسی بیشتری داشته باشید و او به اندازه شما اشتیاق نداشته باشد؛ هر دو در حد سلامت جنسی هستید اما تفاوت در سطح تمایل است. حتی در مسائل اجتماعی ممکن است احساس کنید شریک‌تان برنامه‌های شما را کنترل می‌کند، اما شاید او اجتماعی‌تر است، از برنامه‌ریزی لذت می‌برد و مهارت بیشتری در مدیریت زمان دارد. اگر او نبود، احتمالاً شما به دوستان کمتر سر می‌زدید، دیر می‌کردید یا برنامه‌ها را فراموش می‌کردید.
تفاوت‌ها، کلید ساختن یک رابطه سالم و متعادل
در نهایت رابطه از دو فرد تشکیل شده که با هم ۱۰۰ درصد آن را می‌سازند، اما این سهم در هر حوزه برابر نیست. ما مانند قطعات پازل هستیم که شکل و اندازه‌های متفاوتی داریم و کنار هم یک تصویر کامل را می‌سازیم. اگر احساس می‌کنید رابطه‌تان عادلانه نیست، راه حل تلاش برای تقسیم برابر و دقیق سهم‌ها نیست؛ بلکه باید بپذیرید که همه چیز همیشه عادلانه و مساوی نیست و این کاملاً طبیعی و قابل قبول است. اگر موضوعی در رابطه‌تان به نظرتان ناعادلانه است، خوب است بپرسید آیا واقعاً آن موضوع باید عادلانه باشد یا خیر.
پذیرش نابرابری در رابطه، راهی به سوی تفاهم و احترام متقابل
پذیرش تفاوت‌ها و نابرابری‌های طبیعی در رابطه، باعث کاهش انتظارات غیرواقعی و ناامیدی می‌شود و فضای رشد، تفاهم و احترام را ایجاد می‌کند. رابطه‌ای موفق و سالم وقتی شکل می‌گیرد که به جای تلاش برای عدالت مطلق، به تفاوت‌ها احترام بگذاریم و تعادل واقعی را در کنار هم بسازیم.
