موسیقی‌دانان کمتر تحت تأثیر خطای ونتریلوکویسم قرار می‌گیرند

پژوهش جدیدی نشان می‌دهد موسیقی‌دانان در مقایسه با افراد غیرموسیقی‌دان، کمتر تحت تأثیر خطای ونتریلوکویسم قرار می‌گیرند؛ نوعی خطای چندحسی که در آن مغز، محل یک صدا را تحت تأثیر یک محرک دیداری قرار می‌دهد. این یافته می‌تواند به درک بهتر نقش تجربه موسیقی در نحوه پردازش هم‌زمان اطلاعات شنیداری و دیداری کمک کند.

خطای ونتریلوکویسم چیست؟

خطای ونتریلوکویسم زمانی رخ می‌دهد که فرد یک صدا را در محلی احساس می‌کند که به محل یک محرک دیداری نزدیک‌تر است، نه در محل واقعی تولید صدا. برای مثال، وقتی یک نور در یک نقطه دیده می‌شود و صدایی از نقطه دیگری پخش می‌شود، مغز ممکن است محل صدا را به سمت نور جابه‌جا درک کند.

این پدیده نشان می‌دهد مغز اطلاعات حاصل از حواس مختلف را به‌صورت هم‌زمان ترکیب می‌کند. در بسیاری از موقعیت‌های روزمره، این ادغام دیداری و شنیداری به ما کمک می‌کند محیط را دقیق‌تر درک کنیم. با این حال، مغز باید بتواند تشخیص دهد که گاهی اطلاعات دو حس از منابع متفاوتی می‌آیند و نباید آنها را یک رویداد واحد در نظر گرفت.

چرا موسیقی‌دانان ممکن است کمتر دچار این خطا شوند؟

موسیقی‌دانان سال‌ها تمرین می‌کنند تا اطلاعات شنیداری، دیداری و حرکتی را با دقت هماهنگ کنند. پژوهش‌های قبلی نیز نشان داده‌اند که موسیقی‌دانان در تشخیص ناهماهنگی میان صداها و رویدادهای دیداری عملکرد متفاوتی نسبت به افراد غیرموسیقی‌دان دارند.

پژوهشگران می‌خواستند مشخص کنند که علت مقاومت بیشتر موسیقی‌دانان در برابر خطای ونتریلوکویسم چیست. یک احتمال این بود که موسیقی‌دانان اطلاعات شنیداری یا دیداری را با دقت بیشتری پردازش کنند. احتمال دیگر این بود که آنها از ابتدا انتظار کمتری داشته باشند که یک صدا و یک محرک دیداری از یک منبع مشترک ناشی شوند.

نتایج پژوهش بیشتر از توضیح دوم حمایت کرد.

بررسی عملکرد موسیقی‌دانان و افراد غیرموسیقی‌دان

در این مطالعه ۷۰ نفر شرکت کردند. گروه نخست شامل ۳۵ موسیقی‌دان و گروه دوم شامل ۳۵ فرد غیرموسیقی‌دان بود.

موسیقی‌دانان دست‌کم هفت سال سابقه نواختن یک ساز داشتند و به‌طور میانگین حدود ۱۲ سال ساز اصلی خود را نواخته بودند. در مقابل، افراد گروه غیرموسیقی‌دان تجربه بسیار محدودی در زمینه آموزش یا نواختن ساز داشتند.

شرکت‌کنندگان در یک اتاق تاریک مقابل صفحه‌ای قرار گرفتند که پنج بلندگو را از دید آنها پنهان می‌کرد. در هر مرحله، یک نور کوتاه، یک صدای کوتاه یا هر دو در یکی از پنج موقعیت افقی ارائه می‌شد.

شرکت‌کنندگان باید با استفاده از ماوس مشخص می‌کردند که محرک دیداری یا شنیداری را از کدام نقطه دریافت کرده‌اند. هنگامی که نور و صدا هم‌زمان ارائه می‌شدند، شرکت‌کنندگان باید محل هر دو محرک را به‌صورت جداگانه مشخص می‌کردند.

نکته مهم این بود که در آزمایش‌های ترکیبی، نور و صدا فقط در ۲۰ درصد موارد از یک موقعیت مشترک ارائه می‌شدند. هر شرکت‌کننده مجموعه کامل ۴۲۰ آزمایش را دو بار انجام داد. پیش از مرحله دوم نیز به آنها گفته شد که نور و صدا فقط در ۲۰ درصد موارد از یک محل مشترک می‌آیند.

موسیقی‌دانان کمتر تحت تأثیر محرک دیداری قرار گرفتند

هنگامی که صدا یا نور به‌تنهایی ارائه شد، موسیقی‌دانان و افراد غیرموسیقی‌دان از نظر دقت در تعیین محل محرک تفاوت قابل توجهی نداشتند.

اما زمانی که صدا و نور هم‌زمان ارائه شدند، تفاوت میان دو گروه آشکار شد. قضاوت موسیقی‌دانان درباره محل صدا به‌طور میانگین حدود ۱.۶ درجه کمتر به سمت محل نور کشیده شد.

به بیان ساده‌تر، محل نور تأثیر کمتری بر برداشت موسیقی‌دانان از محل واقعی صدا داشت. این الگو نشان می‌دهد موسیقی‌دانان در شرایطی که اطلاعات دیداری و شنیداری با یکدیگر ترکیب می‌شوند، کمتر دچار خطای ونتریلوکویسم می‌شوند.

با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که اندازه این تفاوت چندان بزرگ نبود. این تفاوت در یکی از روش‌های آماری مورد استفاده قرار گرفت، اما در روش آماری دیگر اندکی با سطح معناداری مورد انتظار فاصله داشت. بنابراین، یافته‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند.

نقش انتظارهای ذهنی در خطای ونتریلوکویسم

پژوهشگران برای بررسی علت این تفاوت از یک مدل ریاضی مبتنی بر استنباط علّی بیزی استفاده کردند. این مدل به آنها اجازه داد بررسی کنند که آیا تفاوت میان دو گروه ناشی از دقت حسی متفاوت است یا به انتظار ذهنی افراد درباره ارتباط میان محرک‌های دیداری و شنیداری مربوط می‌شود.

نتایج نشان داد تفاوت اصلی بیشتر با میزان تمایل افراد برای فرض کردن یک منبع مشترک برای صدا و نور ارتباط داشت. موسیقی‌دانان پیش‌فرض ضعیف‌تری داشتند که این دو محرک حتماً از یک محل ناشی می‌شوند.

در نتیجه، به نظر می‌رسد مقاومت بیشتر موسیقی‌دانان در برابر خطای ونتریلوکویسم الزاماً به این معنا نیست که آنها صدا یا تصویر را ذاتاً دقیق‌تر دریافت می‌کنند. بلکه ممکن است مغز آنها در هنگام ترکیب اطلاعات حسی، با احتیاط بیشتری فرض کند که محرک‌های مختلف یک منبع مشترک دارند.

آیا فقط یک آموزش ساده می‌تواند این خطا را تغییر دهد؟

یکی از بخش‌های جالب پژوهش این بود که محققان تلاش کردند انتظار ذهنی شرکت‌کنندگان را تغییر دهند.

پیش از مرحله دوم آزمایش، به شرکت‌کنندگان اطلاع داده شد که نور و صدا فقط در ۲۰ درصد موارد از یک مکان مشترک می‌آیند. این اطلاعات در ابتدای هر بخش از آزمایش نیز به آنها یادآوری شد.

پس از این آموزش، میزان کلی خطای ونتریلوکویسم کاهش پیدا کرد. با این حال، موسیقی‌دانان همچنان نسبت به افراد غیرموسیقی‌دان کمتر تحت تأثیر این خطا قرار گرفتند.

این نتیجه نشان می‌دهد اطلاعاتی که فرد درباره احتمال ارتباط میان محرک‌های حسی دریافت می‌کند، می‌تواند بر نحوه ترکیب اطلاعات دیداری و شنیداری در مغز تأثیر بگذارد. پژوهشگران همچنین مشاهده کردند افرادی که در ابتدا احتمال وقوع هم‌مکانی را کمتر از ۲۰ درصد برآورد می‌کردند، پس از دریافت اطلاعات جدید، انتظار خود را تا حدودی به این مقدار نزدیک کردند.

تجربه موسیقی چه چیزی درباره پردازش حسی به ما می‌گوید؟

یافته‌های این مطالعه به بحث گسترده‌تری درباره تأثیر آموزش و تجربه تخصصی بر پردازش حسی مربوط می‌شود.

موسیقی‌دانان در طول سال‌ها تمرین، دائماً باید صداها را با حرکات بدن، نشانه‌های دیداری و زمان‌بندی دقیق هماهنگ کنند. چنین تجربه‌ای ممکن است نحوه ترکیب اطلاعات حسی در مغز را تغییر دهد.

پژوهش حاضر نشان می‌دهد این تفاوت ممکن است فقط به توانایی‌های مربوط به موسیقی محدود نباشد و در برخی جنبه‌های پردازش چندحسی نیز دیده شود. پژوهشگران در مقاله اصلی نتیجه گرفته‌اند که موسیقی‌دانان حتی هنگام تقسیم توجه میان شنوایی و بینایی، کمتر تحت تأثیر ونتریلوکویسم فضایی قرار می‌گیرند.

نتایج پژوهش به معنای اثبات اثر آموزش موسیقی نیست

با وجود اهمیت این یافته‌ها، نباید نتیجه گرفت که آموزش موسیقی به‌طور قطعی باعث کاهش خطای ونتریلوکویسم می‌شود.

محققان در این پژوهش افرادی را که از قبل موسیقی‌دان بودند با افراد غیرموسیقی‌دان مقایسه کردند. آنها شرکت‌کنندگان را به‌صورت تصادفی در یک دوره آموزش موسیقی قرار ندادند.

بنابراین، نمی‌توان مشخص کرد که آیا سال‌ها آموزش موسیقی باعث ایجاد این تفاوت شده است یا موسیقی‌دانان از ابتدا ویژگی‌هایی داشته‌اند که آنها را در پردازش چندحسی متفاوت می‌کرد.

همچنین تفاوت مشاهده‌شده میان دو گروه نسبتاً کوچک بود و از تفاوت‌هایی که همین گروه پژوهشی در آزمایش‌های قبلی مشاهده کرده بود، کمتر بود. افزون بر این، موسیقی‌دانان سازهای مختلفی می‌نواختند و ممکن است نوع ساز یا تجربه موسیقایی نیز بر پردازش اطلاعات شنیداری و دیداری اثر داشته باشد.

پژوهشگران همچنین هنوز نمی‌دانند که اطلاعات ارائه‌شده در مرحله دوم آزمایش واقعاً نحوه ادراک شرکت‌کنندگان را تغییر داده است یا فقط بر شیوه پاسخ دادن آنها تأثیر گذاشته است.

جمع‌بندی

مطالعه جدید نشان می‌دهد موسیقی‌دانان در مقایسه با افراد غیرموسیقی‌دان، هنگام دریافت هم‌زمان اطلاعات دیداری و شنیداری، کمتر تحت تأثیر خطای ونتریلوکویسم قرار می‌گیرند. در این خطا، مغز معمولاً محل صدا را به سمت یک محرک دیداری نزدیک جابه‌جا می‌کند.

مدل پژوهشگران نشان داد این تفاوت بیشتر به انتظار ذهنی درباره مشترک بودن منبع صدا و تصویر مربوط است، نه به تفاوت آشکار در دقت پایه شنوایی یا بینایی.

از سوی دیگر، نتایج نشان دادند که انتظارهای ذهنی افراد قابل تغییر هستند. حتی ارائه یک اطلاعات ساده درباره احتمال هم‌مکانی محرک‌ها توانست میزان این خطای ادراکی را کاهش دهد.

با این حال، برای تعیین اینکه آیا آموزش موسیقی واقعاً باعث ایجاد چنین تغییری در پردازش چندحسی می‌شود، به پژوهش‌های آزمایشی و طولی بیشتری نیاز است. یافته فعلی بیشتر نشان می‌دهد که تجربه موسیقی با شیوه متفاوتی از ادغام اطلاعات دیداری و شنیداری ارتباط دارد، نه اینکه به‌تنهایی علت این تفاوت را ثابت کند.

شناسنامه و منبع مقاله علمی

عنوان اصلی مقاله: A Multisensory Causal Inference Prior is Attenuated in Musicians and is Further Attenuated Following Instruction

نویسندگان: Matthew Paul O’Donohue، Naohide Yamamoto، Brian Odegaard و Philippe Lacherez

مرجع و مجله: Journal of Experimental Psychology: Human Perception and Performance، جلد ۵۲، شماره ۴، صفحات ۴۵۷ تا ۴۷۱، سال ۲۰۲۶

ناشر: American Psychological Association (APA)

شماره ثبت مقاله (PMCID / DOI): DOI: ۱۰.۱۰۳۷/xhp0001403؛ شناسه PubMed: ۴۲۰۴۳۴۲۶.

لینک دسترسی مستقیم به مقاله علمی: نسخه منتشرشده مقاله علمی

منبع خبر: PsyPost

نویسنده خبر: Eric W. Dolan، ۱۲ اکتبر ۲۰۲۶.