ستایش ایدی زاده
گوستینگ یا قطع ناگهانی ارتباط بدون توضیح، معمولاً از زاویه فردی بررسی می‌شود که نادیده گرفته شده است. وقتی کسی ناگهان به پیام‌ها پاسخ نمی‌دهد و بدون توضیح از رابطه کنار می‌کشد، طرف مقابل ممکن است احساس سردرگمی، طردشدگی و تردید درباره ارزشمندی خود را تجربه کند. بااین‌حال، پژوهش‌های تازه نشان می‌دهند که این رفتار می‌تواند برای فردی که ارتباط را قطع می‌کند نیز پیامدهای عاطفی داشته باشد.
سه مطالعه جدید که در مجله علمی Personality and Social Psychology Bulletin گزارش شده‌اند، نشان می‌دهند بسیاری از افرادی که به گوستینگ روی آورده‌اند، بعداً احساس گناه، شرم یا پشیمانی را تجربه کرده‌اند. برخی شرکت‌کنندگان نیز نشانه‌هایی از افسردگی را گزارش کردند. یافته دیگری از این پژوهش‌ها نشان داد که افرادی که با گوستینگ روبه‌رو شده‌اند، گاهی میزان ناراحتی طرف مقابل را کمتر از واقعیت برآورد می‌کنند.
این نتایج به این معنا نیست که همه افرادی که ناگهان ارتباط را قطع می‌کنند، الزاماً پشیمان می‌شوند. بااین‌حال، یافته‌ها نشان می‌دهند که گوستینگ همیشه راهی ساده و بی‌هزینه برای پایان‌دادن به یک رابطه نیست.
گوستینگ چیست و چرا می‌تواند آسیب‌زا باشد؟
گوستینگ زمانی رخ می‌دهد که فرد بدون توضیح روشن، ارتباط خود را با شخص دیگری قطع می‌کند. این رفتار ممکن است در روابط عاطفی، دوستی‌ها، آشنایی‌های آنلاین یا حتی بعضی تعاملات اجتماعی رخ دهد. فردی که با این وضعیت مواجه می‌شود، معمولاً پاسخ روشنی درباره علت قطع ارتباط دریافت نمی‌کند.
نبود توضیح، فضای زیادی برای حدس‌زدن ایجاد می‌کند. فرد ممکن است بارها گفت‌وگوهای گذشته را مرور کند و از خود بپرسد که چه اتفاقی افتاده است. گاهی نیز نبود پاسخ به برداشت‌هایی مانند «حتماً مشکلی در من وجود دارد» منجر می‌شود.
البته واکنش افراد یکسان نیست. شدت ناراحتی می‌تواند به نوع رابطه، میزان وابستگی عاطفی، انتظارات طرفین و تجربه‌های قبلی بستگی داشته باشد. بااین‌حال، پایان ناگهانی ارتباط معمولاً فرصت گفت‌وگوی روشن و فهم متقابل را کاهش می‌دهد.
سه مطالعه درباره احساسات فردی که گوستینگ می‌کند
پژوهشگران برای بررسی تجربه عاطفی افرادی که ارتباط را ناگهانی قطع می‌کنند، از سه مطالعه با روش‌های متفاوت استفاده کردند. ترکیب این روش‌ها به محققان کمک کرد موضوع را از چند زاویه بررسی کنند.
در مطالعه نخست، ۱۹۵ نفر تجربه‌های واقعی خود از گوستینگ را به یاد آوردند. شرکت‌کنندگان شامل افرادی بودند که ارتباط را قطع کرده بودند و کسانی که چنین رفتاری را تجربه کرده بودند.
مطالعه دوم با حضور ۶۰۱ نفر انجام شد. در این مرحله، پژوهشگران سناریوهای فرضی مختلفی درباره گوستینگ در اختیار شرکت‌کنندگان گذاشتند و احساسات آنها را بررسی کردند.
مطالعه سوم ۳۵۰ شرکت‌کننده داشت. در این بخش، پژوهشگران شرایطی را در یک تعامل زنده ایجاد کردند تا واکنش افراد را پس از تجربه قطع ارتباط بررسی کنند.
پژوهشگران، سوفیا لی و جولیانا شرودر از مدرسه کسب‌وکار هاس دانشگاه کالیفرنیا در برکلی و کورال ژنگ از مدرسه کسب‌وکار قاضی دانشگاه کمبریج بودند. عنوان مقاله پژوهشی آنها «درد گوستینگ؟ افراد ناراحتی طرف مقابل خود را از پاسخ‌ندادن دست‌کم می‌گیرند» است.
آیا فردی که گوستینگ می‌کند احساس گناه دارد؟
نتایج سه مطالعه در مجموع نشان داد که بسیاری از افرادی که ارتباط را قطع کرده بودند، احساسات ناخوشایندی را تجربه کردند. احساس گناه، شرم و پشیمانی از جمله واکنش‌هایی بود که در گزارش شرکت‌کنندگان دیده شد. برخی افراد نیز نشانه‌هایی از افسردگی را بیان کردند.
این یافته‌ها تصویری متفاوت از تصور رایج درباره گوستینگ ارائه می‌دهند. ممکن است فردی که ارتباط را قطع کرده، در ظاهر از گفت‌وگویی دشوار یا موقعیتی ناخوشایند دور شده باشد؛ اما این تصمیم لزوماً به آرامش پایدار منجر نمی‌شود.
احساس گناه می‌تواند زمانی شکل بگیرد که فرد رفتار خود را با معیارهای اخلاقی یا انتظاراتش از یک رابطه ناسازگار ببیند. برای مثال، کسی ممکن است بداند که سکوت ناگهانی باعث سردرگمی طرف مقابل شده است، اما در زمان تصمیم‌گیری نتوانسته یا نخواسته با او گفت‌وگو کند.
بااین‌حال، نباید از این نتایج نتیجه گرفت که همه افراد پس از گوستینگ ناراحت می‌شوند یا هر مورد گوستینگ نشان‌دهنده بی‌توجهی عمدی است. انگیزه‌ها و شرایط افراد متفاوت‌اند و پژوهش‌ها نیز نمی‌توانند احساسات همه افراد را پیش‌بینی کنند.
چرا فردی که نادیده گرفته شده، ناراحتی طرف مقابل را کمتر برآورد می‌کند؟
یکی از یافته‌های مهم پژوهش این بود که افرادی که گوستینگ را تجربه کرده بودند، معمولاً شدت احساسات منفی فردی را که ارتباط را قطع کرده بود، کمتر از واقعیت تصور می‌کردند. این تفاوت به‌ویژه زمانی بیشتر بود که قطع ارتباط عمدی نبود.
وقتی کسی بدون پاسخ‌گویی ناپدید می‌شود، طرف مقابل ممکن است تصور کند که او هیچ اهمیتی برای رابطه قائل نبوده است. چنین برداشتی قابل‌فهم است؛ زیرا رفتار قابل‌مشاهده، نبود پاسخ و توضیح است، نه احساسات درونی فرد.
بااین‌حال، رفتار بیرونی همیشه تصویر کاملی از تجربه درونی افراد ارائه نمی‌دهد. ممکن است کسی از گفت‌وگوی دشوار اجتناب کند و هم‌زمان از پیامد رفتار خود احساس ناراحتی داشته باشد. البته احساس پشیمانی نیز به‌تنهایی رفتار را توجیه نمی‌کند یا آسیبی را که به طرف مقابل وارد شده، از بین نمی‌برد.
پژوهشگران همچنین دریافتند که برخی افراد زمانی احساس بهتری داشتند که رفتار خود را گوستینگ تلقی نمی‌کردند یا به‌جای ناپدیدشدن کامل، پیام کوتاهی می‌فرستادند؛ برای مثال، توضیح می‌دادند که در حال حاضر امکان ادامه گفت‌وگو را ندارند.
این نتیجه نشان می‌دهد که حتی یک پاسخ کوتاه می‌تواند وضعیت ارتباطی روشن‌تری ایجاد کند. چنین پیامی لزوماً همه ناراحتی‌ها را از بین نمی‌برد، اما ابهام ناشی از سکوت کامل را کاهش می‌دهد.
محدودیت‌های پژوهش را نباید نادیده گرفت
هرچند نتایج سه مطالعه در یک جهت قرار داشتند، اما باید با احتیاط تفسیر شوند. بخشی از داده‌ها بر یادآوری تجربه‌های گذشته و گزارش شخصی شرکت‌کنندگان متکی بود. حافظه انسان همیشه دقیق نیست و افراد ممکن است احساسات گذشته خود را به شکلی متفاوت به یاد بیاورند.
از سوی دیگر، سناریوهای فرضی یا موقعیت‌های آزمایشی لزوماً رفتار واقعی افراد را در زندگی روزمره بازتاب نمی‌دهند. شرکت‌کنندگان ممکن است در یک آزمایش واکنشی نشان دهند که با تصمیم آنها در یک رابطه واقعی متفاوت باشد.
همچنین احساسات گزارش‌شده در یک نمونه پژوهشی را نمی‌توان به همه افرادی تعمیم داد که گوستینگ می‌کنند. برخی ممکن است پشیمان شوند، بعضی احساس چندانی نداشته باشند و گروهی نیز بسته به نوع رابطه یا شرایط قطع ارتباط واکنش‌های متفاوتی نشان دهند.
بنابراین، نتیجه اصلی پژوهش این نیست که هر فردی که ارتباط را قطع می‌کند، حتماً از کار خود پشیمان خواهد شد. یافته‌ها صرفاً نشان می‌دهند که تجربه عاطفی فردی که گوستینگ می‌کند ممکن است پیچیده‌تر از چیزی باشد که طرف مقابل تصور می‌کند.
اگر قصد قطع ارتباط دارید، چه راهی بهتر است؟
گاهی افراد به دلیل ترس از تعارض، دشواری بیان احساسات یا ناتوانی در تعیین مرزهای شخصی، گفت‌وگوی مستقیم را به تعویق می‌اندازند. در چنین شرایطی، ناپدیدشدن ممکن است در کوتاه‌مدت آسان‌تر به نظر برسد. بااین‌حال، این انتخاب می‌تواند ابهام و ناراحتی بیشتری ایجاد کند.
اگر ادامه رابطه برایتان مناسب نیست و موقعیت از نظر ایمنی مشکلی ندارد، یک پیام کوتاه و روشن می‌تواند جایگزین محترمانه‌تری باشد. لازم نیست برای پایان‌دادن به هر رابطه توضیح طولانی ارائه کنید. بیان این‌که نمی‌خواهید ارتباط را ادامه دهید، در بسیاری از موقعیت‌ها برای روشن‌کردن مرزها کافی است.
برای نمونه، می‌توان گفت: «از آشنایی با تو خوشحال شدم، اما تمایلی به ادامه این ارتباط ندارم. برایت آرزوی خوبی دارم.» چنین پیامی ممکن است برای طرف مقابل ناراحت‌کننده باشد، اما ابهام کمتری نسبت به سکوت ناگهانی ایجاد می‌کند.
البته در شرایطی که ارتباط با تهدید، آزار، کنترل‌گری یا خطر همراه است، حفظ امنیت اولویت دارد. هیچ‌کس موظف نیست برای پایان‌دادن به ارتباطی ناامن، گفت‌وگوی مستقیم داشته باشد یا خود را در معرض خطر قرار دهد.
اگر گوستینگ را تجربه کرده‌اید، منتظر پشیمانی طرف مقابل نمانید
یافته‌های این پژوهش ممکن است برای بعضی افرادی که گوستینگ را تجربه کرده‌اند، تسکین‌دهنده باشد؛ زیرا نشان می‌دهد فردی که ارتباط را قطع کرده، لزوماً بی‌تفاوت نیست. بااین‌حال، نباید فرض کرد که شخص خاصی حتماً احساس گناه دارد یا همچنان به اتفاق رخ‌داده فکر می‌کند.
آرامش روانی بهتر است به واکنش فرد دیگری وابسته نماند. گاهی دریافت توضیح یا عذرخواهی ممکن است به درک بهتر ماجرا کمک کند، اما همیشه چنین فرصتی فراهم نمی‌شود. در این شرایط، پذیرفتن نبود پاسخ و تمرکز بر نیازهای خود می‌تواند به حرکت رو به جلو کمک کند.
قطع ناگهانی ارتباط همچنین می‌تواند اطلاعاتی درباره شیوه مواجهه فرد مقابل با اختلاف‌ها و پایان رابطه در اختیار ما بگذارد. البته یک رفتار به‌تنهایی برای قضاوت قطعی درباره تمام ویژگی‌های شخصیتی فرد کافی نیست؛ بهتر است آن را در کنار سایر رفتارها و زمینه رابطه بررسی کنیم.
اگر فردی که گوستینگ کرده دوباره بازگردد، لازم نیست بدون گفت‌وگو درباره اتفاق گذشته ارتباط را از سر بگیرید. می‌توانید درباره علت بازگشت، انتظارات خود و مرزهایی که برای ادامه رابطه دارید، تصمیم بگیرید. پذیرش دوباره فرد یا ردکردن او، انتخابی شخصی است و باید با توجه به احساس امنیت، اعتماد و نیازهای شما انجام شود.
جمع‌بندی: گوستینگ همیشه راهی بدون هزینه نیست
سه مطالعه مورد بحث نشان می‌دهند که گوستینگ می‌تواند برای فردی که ارتباط را قطع می‌کند نیز احساس گناه، شرم و پشیمانی به همراه داشته باشد. در عین حال، فردی که نادیده گرفته شده است ممکن است میزان ناراحتی طرف مقابل را کمتر از واقعیت تصور کند.
این یافته‌ها به معنای بی‌ضرربودن گوستینگ یا پشیمانی قطعی همه افراد نیستند. پیام اصلی آنها این است که قطع ارتباط بدون توضیح می‌تواند تجربه‌ای پیچیده برای هر دو طرف ایجاد کند.
در روابطی که خطر یا آزار وجود ندارد، بیان محترمانه مرزها معمولاً ابهام کمتری از سکوت ناگهانی ایجاد می‌کند. اگر هم کسی گوستینگ را تجربه کرده باشد، بهتر است ارزشمندی و امکان ادامه زندگی خود را به احساس گناه یا عذرخواهی احتمالی طرف مقابل گره نزند.
شناسنامه و منبع مقاله
عنوان اصلی مقاله: How Ghosting Can Hurt the Ghoster
نویسنده: Bruce Y. Lee, M.D., M.B.A.
مرجع و رسانه: Psychology Today، بخش A Funny Bone to Pick
تاریخ انتشار: ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶
نوع محتوا: مقاله تحلیلی و اطلاع‌رسانی مبتنی بر سه مطالعه پژوهشی؛ این مطلب به‌خودی‌خود مقاله پژوهشی داوری‌شده نیست.
عنوان مقاله پژوهشی مورد بحث: The Pain of Ghosting?: People Underestimate How Bad Their Conversation Partners Feel About Not Responding
پژوهشگران مقاله اصلی: Sophia Li، Juliana Schroeder و Coral Zheng
مجله علمی: Personality and Social Psychology Bulletin
شماره ثبت مقاله (PMCID / DOI): در مطلب Psychology Today شناسه PMCID یا DOI درج نشده است؛ برای درج شناسه مقاله پژوهشی اصلی باید صفحه رسمی انتشار آن بررسی شود.
لینک دسترسی به مطلب اصلی: https://www.psychologytoday.com/us/blog/a-funny-bone-to-pick/202610/how-ghosting-can-hurt-the-ghoster
