من قوانین سالمی را که در ارتباط با دیگران رعایت میکنم، تعیین کرده و به آنها پایبند هستم. من قدردان روشهایی هستم که دیگران مرا دوست دارند، هرچقدر هم محدود باشد. من رها میکنم انتظار یا درخواست اینکه دیگران دقیقاً همانگونه که من میخواهم، مرا دوست داشته باشند و میل به اینکه دیگران ثابت کنند مرا دوست دارند. همزمان، میتوانم همیشه درخواست کنم نوع عشقی را که آرزو دارم.
یادگیری اعتماد و مسئولیتپذیری
من در حال یادگیری اعتماد به دیگران هستم وقتی سوابق نشان میدهد که میتوان به آنها اعتماد کرد، در حالی که خودم متعهد میشوم قابل اعتماد باشم، فارغ از اینکه دیگران چه کاری انجام دهند. این تعهد به خودم و دیگران پایهای برای روابط سالم و عشق بالغ است.
مصالحه و رهاسازی
من نسبت به مصالحه با دیگران پس از تعارض باز هستم و همزمان، در حال یادگیری رها کردن افرادی هستم که نشان میدهند نمیخواهند با احترام با من ارتباط برقرار کنند، با عشق و بدون سرزنش. پذیرش غیاب ناگهانی، سکوت و عدم پاسخگویی دیگران بدون قضاوت، باعث میشود خودم هرگز از این روشها استفاده نکنم.
تجربه مستقیم به جای شایعات
من اجازه نمیدهم قضاوتها یا برداشتهای دیگران روابط شخصی مرا آلوده کنند. به عنوان یک تمرین ذهنآگاهی، با مردم زندگیام بر اساس تجربه خودم رابطه برقرار میکنم، نه بر اساس داستانهایی که درباره آنها میشنوم. از نزدیکانم نیز همین را میخواهم: «تو برای من کسی هستی که هستی به خاطر اینکه چگونه تو را تجربه میکنم و میخواهم که من کسی باشم که هستم به خاطر اینکه چگونه من را تجربه میکنی.»
مدیریت ارتباط با خانواده
وقتی یک عضو خانواده ناگهان ارتباط خود را قطع میکند، از گفتوگو میپرسم تا بتوانیم شکاف را ترمیم کنیم. اگر عضو خانواده امتناع کرد، من به آن انتخاب احترام میگذارم و همزمان در دسترس برای از سرگیری ارتباط باقی میمانم. از سوی خودم، تصمیم میگیرم خانوادهای را که به من آسیب زدهاند، طرد نکنم و به بایکوت دیگر اعضای خانواده علیه کسی نپیوندم. وقتی با رد خانواده مواجه میشوم، بر وضعیت غصه میخورم و برای مصالحه باز میمانم.
جسارت و احترام به انتخاب دیگران
من در حال یادگیری جسارت هستم و درخواست آنچه نیاز دارم یا میخواهم را مطرح میکنم. من درخواست میکنم بدون اینکه توقع، دستکاری، یا حس حقطلبی داشته باشم و با احترام به زمانبندی و انتخابهای دیگران میتوانم «نه» شنیدن را بپذیرم. من آزادی دیگران، به ویژه کسانی که دوستشان دارم، را محترم میشمارم و نمیخواهم با هیچ جذابیت جسمی، کلامی یا ذهنی کسی را فریب دهم یا گمراه کنم.
مهربانی واقعی و بدون انتظار
من آگاهانه به کسی آسیب نمیرسانم یا قصد توهین ندارم. من با مهربانی رفتار میکنم، نه برای اینکه دیگران را تحت تأثیر قرار دهم، مورد تحسین قرار بگیرم یا به آنها مدیون شوم، بلکه به این دلیل که واقعاً مهربانم یا در حال کار بر روی آن هستم. اگر دیگران قدردان من نباشند یا مهربانی من را بازگردانند، این مانع رفتار عاشقانه من نمیشود. وقتی در رعایت این تعهدات کوتاهی میکنم، میتوانم اعتراف کنم، جبران کنم و تصمیم بگیرم دفعه بعد متفاوت عمل کنم. اکنون میتوانم به سادگی بگویم «اوپس!» و به راحتی و با میل، عذرخواهی کنم.
مدیریت آسیب و انتقام
اگر گاهی کسی به من آسیب زد، میتوانم بگویم «اچ!» و درخواست گفتوگو کنم. ممکن است درخواست جبران کنم، اما اگر طرف مقابل امتناع کرد، میتوانم موضوع را رها کنم. در هر صورت، من انتخاب نمیکنم که انتقام بگیرم، کینه نگه دارم، پرونده خطاها بسازم یا کسی را دشمن داشته باشم. «آنچه میچرخد، باز میگردد» به «باشد که آنچه میچرخد، به گونهای بازگردد که به همه کمک کند بیاموزند و رشد کنند» تبدیل شده است.
بخشش و رهایی از نفرت
من متوجه میشوم که ظرفیت بخشش دیگران و خودم دائماً در حال گسترش است. بخشش دیگران، رها کردن سرزنش، بدخواهی و نیاز به انتقام است و این تحول با فضل، آزادی واقعی از نفس را احساس میکند. بخشش من نسبت به دیگران نمیتواند بر اساس اینکه آنها واقعاً پشیمان هستند یا خود را فروتن نشان میدهند باشد. من میخواهم بخشش من بدون قید و شرط باشد و مهمترین چیز اکنون، احترام به فراخوان خودم برای محبت سخاوتمندانه نسبت به همه موجودات بدون شرط و بدون ثبت تخلفات، حتی اگر مکرر باشد، است.
همدلی و درک دیگران
من اجازه نمیدهم دیگران مرا آزار دهند و میخواهم تلخی یا خشونت آنها را به عنوان ناشی از درد خودشان و راهی گیجکننده برای نشان دادن نیازشان به ارتباط تعبیر کنم، در حالی که نمیدانند چگونه به شکل سالم درخواست کنند. من این را با توجه و شفقت، نه با سرزنش یا تحقیر، تشخیص میدهم.
پذیرش و کشف سایه درونی
من به رنجها یا شکستهای کسانی که به من آسیب زدهاند یا کسانی که دوست ندارم، شادمانی نمیکنم و دیدگاه «حقشان است» به «باشد که این به آنها کمک کند تکامل یابند» تغییر یافته است. من درمییابم که مانند همه انسانها، بخشهای منفی و مثبت سرکوبشده و انکارشدهای در خود دارم. در حال یافتن راههایی برای کشف این سایه خود هستم: انزجار شدید من از برخی ویژگیهای منفی در دیگران باعث میشود از خود بپرسم آیا این ویژگیها در خودم هم هست؟ تحسین شدید من نسبت به کیفیتهای مثبت دیگران، یادآوری میکند که به دنبال همان استعدادها در خودم باشم.
