سیده مبینا محسنی تکیه
در سالهای اخیر، بسیاری از والدین در سراسر جهان از دشواری روزافزون فرزندپروری سخن میگویند. در حالی که کتابها، پادکستها و روانشناسان بیوقفه درباره تربیت آگاهانه، نظم در خانه و مدیریت هیجانات کودکان آموزش میدهند، بسیاری از والدین هنوز نمیتوانند آنچه را میدانند در عمل اجرا کنند. پرسش اصلی اینجاست: چرا فرزندپروری تا این اندازه سخت شده است؟
والدین امروزی بیش از هر زمان دیگری از اطلاعات تربیتی برخوردارند. آنها در کارگاهها شرکت میکنند، مشاوره میگیرند و در شبکههای اجتماعی آموزشهای مختلف را دنبال میکنند. اما در عمل، وقتی کودک گریه میکند یا مرزها را زیر پا میگذارد، واکنش والدین اغلب با خشم، ناامیدی یا درماندگی همراه است. روانشناسان معتقدند دلیل این فاصله میان دانستن و توانستن، نه در ناآگاهی بلکه در خستگی، استرس و فشار روانی نهفته است.
استرس مزمن، دشمن توانایی والدین
استرس یکی از عوامل اصلی ناتوانی والدین در اجرای رفتارهای تربیتی آگاهانه است. مغز انسان در شرایط استرس، به جای منطق و همدلی، به واکنشهای غریزی و دفاعی متوسل میشود. در چنین حالتی والدین دیگر نمیتوانند آرام و متفکرانه با کودک خود ارتباط برقرار کنند. اضطراب مالی، فشار کاری و مسئولیتهای خانوادگی مداوم باعث میشود سطح استرس مزمن بالا بماند و والدین در چرخهای از خستگی و احساس گناه گرفتار شوند.
کمخوابی و خستگی مداوم عملکرد قشر پیشپیشانی مغز را مختل میکند؛ همان بخشی که مسئول خودکنترلی، تصمیمگیری و همدلی است. در نتیجه، والدینی که بهاندازه کافی استراحت نمیکنند، بیشتر فریاد میزنند، زودتر تسلیم میشوند و کمتر میتوانند رفتارهای کودک را با صبر و درک پاسخ دهند. بسیاری از آنان میدانند باید آرام باشند، اما بدن و ذهن خستهشان اجازه نمیدهد.
زخمهای کودکی که هنوز التیام نیافتهاند
بسیاری از والدین امروزی خود در دوران کودکی با الگوهای تربیتی خشن، بیتوجه یا سرد مواجه بودهاند. وقتی در مواجهه با کودک، همان احساسات قدیمی برانگیخته میشود، والد بدون آنکه بداند در حال واکنش به گذشته است نه به حال. زخمهای کودکی که درمان نشدهاند، باعث میشوند والد در لحظات بحرانی توانایی خود را از دست بدهد و رفتارهایی از خود بروز دهد که بعدها از آنها احساس شرم میکند.
جامعه مدرن تصویری ایدهآل از والد کامل ارائه میدهد: صبور، آگاه، همیشه مهربان و در کنترل کامل احساسات. این تصویر نهتنها واقعبینانه نیست، بلکه فشار روانی مضاعفی بر والدین وارد میکند. آنها تصور میکنند اگر عصبانی یا خسته شوند، شکست خوردهاند. این احساس گناه مداوم، انگیزه و انرژی روانی را کاهش میدهد و در نهایت والد را به سمت فرسودگی سوق میدهد.
راه رهایی؛ پذیرش انسانبودن در نقش والد
روانشناسان توصیه میکنند والدین به جای تلاش برای کاملبودن، انسانبودن را بپذیرند. آگاهی از احساسات، استراحت کافی، گفتوگو با شریک زندگی و درخواست کمک از اطرافیان یا درمانگر میتواند به والد کمک کند تا ظرفیت هیجانی خود را بازیابد. فرزندپروری آگاهانه زمانی معنا دارد که والد خود نیز به نیازهایش گوش دهد و برای مراقبت از سلامت روان خویش وقت بگذارد.
فرزندپروری سخت است، چون به ما آینهای از خودمان نشان میدهد. کودکان ما با رفتارهایشان احساسات سرکوبشده، ضعفها و زخمهای قدیمیمان را آشکار میکنند. هر بار که با صبر و آگاهی واکنش نشان میدهیم، نه تنها کودک را تربیت میکنیم، بلکه خودمان نیز رشد مییابیم. دشواری فرزندپروری بخشی از مسیر تکامل انسانی است؛ مسیری که از آگاهی آغاز میشود و با پذیرش، شفقت و مراقبت از خود ادامه مییابد.
