افرادی که گوست می‌کنند، بیشتر از تصور طرف مقابل احساس بدی دارند

وقتی فردی ناگهان پاسخ پیام‌ها را متوقف می‌کند، طرف مقابل ممکن است تصور کند که او هیچ اهمیتی برای رابطه قائل نیست. پژوهشی جدید نشان می‌دهد این برداشت همیشه درست نیست و فردی که پاسخ نمی‌دهد، ممکن است خودش احساس گناه، ناراحتی یا عذاب وجدان داشته باشد.

این پژوهش نشان داد افرادی که دیگران را گوست می‌کنند، معمولاً احساس بدتری نسبت به رفتار خود دارند. در مقابل، فردی که منتظر پاسخ مانده است، شدت این احساس را در طرف مقابل کمتر از واقعیت ارزیابی می‌کند.

گوستینگ چیست؟

«گوستینگ» به قطع ناگهانی ارتباط بدون ارائه توضیح گفته می‌شود. این رفتار بیشتر در ارتباطات آنلاین دیده می‌شود، اما می‌تواند در روابط دوستانه، عاطفی و حتی ارتباطات اجتماعی دیگر نیز رخ دهد.

گاهی فرد عمداً تصمیم می‌گیرد ارتباط را پایان دهد. در موقعیت‌های دیگر، ممکن است پیام را ببیند و پاسخ دادن را فراموش کند، پاسخ را به تعویق بیندازد یا نداند چگونه باید جواب دهد.

پژوهشگران در مطالعه جدید، همین تعریف گسترده‌تر را در نظر گرفتند. آنها گوستینگ را فقط به پایان عمدی یک رابطه محدود نکردند و موقعیت‌هایی را نیز بررسی کردند که فرد به شکل موقت یا ناخواسته پاسخ نمی‌دهد.

چرا فردی که گوست می‌کند ممکن است احساس بدی داشته باشد؟

سکوت در ارتباطات دیجیتال از بیرون می‌تواند سرد و بی‌تفاوت به نظر برسد. با این حال، فردی که پاسخ نمی‌دهد ممکن است در درون خود احساس متفاوتی داشته باشد.

احساس گناه، ناراحتی و پشیمانی می‌تواند زمانی ایجاد شود که فرد بداند رفتار او طرف مقابل را ناراحت کرده است. به همین دلیل، قطع ارتباط لزوماً به معنای بی‌تفاوتی کامل نسبت به فرد مقابل نیست.

پژوهش جدید دقیقاً همین فاصله میان رفتار قابل مشاهده و احساس درونی را بررسی کرد. پژوهشگران می‌خواستند بدانند آیا فردی که گوست شده، می‌تواند میزان ناراحتی فرد مقابل را درست تشخیص دهد یا نه.

پژوهشگران سه مطالعه انجام دادند

Sophia Li، Coral Zheng و Juliana Schroeder این پژوهش را در سه مطالعه انجام دادند. آنها در مجموع از تجربه‌های واقعی، موقعیت‌های فرضی و یک تعامل زنده آنلاین استفاده کردند.

مطالعه نخست ۱۹۵ بزرگسال را دربر گرفت. شرکت‌کنندگان یک تجربه واقعی را به یاد آوردند که در آن یا فردی را گوست کرده بودند یا خودشان گوست شده بودند.

سپس شرکت‌کنندگان میزان احساس بد خود و برآوردشان از احساس طرف مقابل را روی مقیاسی پنج‌درجه‌ای مشخص کردند.

نتیجه جالب بود. افرادی که دیگران را گوست کرده بودند، به‌طور میانگین احساس بد خود را ۲.۲۷ از ۵ گزارش کردند. در مقابل، افرادی که گوست شده بودند، احساس طرف مقابل را فقط ۱.۵۶ از ۵ برآورد کردند.

این تفاوت نشان می‌دهد فردی که منتظر پاسخ می‌ماند، ممکن است شدت احساس گناه یا ناراحتی فرد پاسخ‌نداده را کمتر از واقعیت تصور کند.

گوستینگ ناخواسته احساس گناه بیشتری ایجاد می‌کند

یکی از یافته‌های مهم مطالعه به گوستینگ ناخواسته مربوط بود. زمانی که فرد به‌طور عمدی قصد نادیده گرفتن طرف مقابل را نداشت، احساس بد بیشتری تجربه کرد.

برای مثال، ممکن است فرد پیام را ببیند اما به دلیل مشغله پاسخ دادن را فراموش کند. طرف مقابل در چنین شرایطی ممکن است این سکوت را نشانه بی‌علاقگی بداند، در حالی که فرد پاسخ‌نداده از رفتار خودش احساس ناراحتی می‌کند.

پژوهشگران دریافتند شکاف میان احساس واقعی گوست‌کننده و برداشت طرف مقابل در این شرایط بیشتر می‌شود.

نکته جالب دیگر این بود که گوست‌کنندگان توانستند احساس طرف مقابل را نسبتاً دقیق پیش‌بینی کنند. میانگین احساس واقعی فرد گوست‌شده ۲.۱۱ بود و گوست‌کنندگان نیز تقریباً همین میزان را پیش‌بینی کردند.

یک پیام کوتاه می‌تواند سوءبرداشت را کاهش دهد

در مطالعه دوم، ۶۰۱ بزرگسال در موقعیت‌های فرضی قرار گرفتند. آنها تصور کردند که با فردی آشنا در حال پیام دادن هستند و در یک حالت خودشان پاسخ نمی‌دهند.

در حالت دیگر، فرد مقابل پیام کوتاهی مانند «ببخشید، الان نمی‌توانم صحبت کنم» ارسال می‌کرد.

افرادی که تصور می‌کردند گوست کرده‌اند، در حالت سکوت کامل انتظار داشتند احساس بدتری داشته باشند. میانگین این احساس ۳.۲۳ از ۵ بود. در مقابل، کسانی که نقش فرد گوست‌شده را تصور کردند، احساس طرف مقابل را فقط ۱.۹۴ ارزیابی کردند.

یک پاسخ کوتاه این فاصله را کاهش داد. در این حالت، احساس بد پیش‌بینی‌شده برای فرد پاسخ‌دهنده به ۲.۳۳ رسید و برآورد طرف مقابل نیز به ۱.۸۲ نزدیک شد.

پیام کوتاه اثر دیگری هم داشت. دریافت‌کنندگان کمتر خودشان را مقصر می‌دانستند. حدود یک‌سوم افرادی که هیچ پاسخی دریافت نکرده بودند، تصور کردند شاید رفتارشان آزاردهنده بوده است. این رقم پس از دریافت یک پیام کوتاه به حدود یک‌پنجم کاهش یافت.

مطالعه سوم چه چیزی نشان داد؟

پژوهشگران در مطالعه سوم شرایط واقعی‌تری ایجاد کردند. آنها افراد را در یک گفت‌وگوی آنلاین هشت‌دقیقه‌ای با یکدیگر قرار دادند.

پس از پایان گفت‌وگو، یکی از دو نفر می‌توانست در یک مکالمه پنج‌دقیقه‌ای دیگر شرکت کند یا آن را رد کند. اگر فرد گفت‌وگوی دوم را رد می‌کرد، طرف مقابل بدون توضیح در اتاق انتظار می‌ماند.

در این آزمایش، نتیجه کلی دو مطالعه نخست تکرار نشد. افرادی که منتظر ماندند، به‌طور میانگین شدت احساس بد طرف مقابل را کمتر از واقعیت ارزیابی نکردند. با این حال، آنها تصور کردند فرد مقابل احساس منفی بیشتری نسبت به آنها دارد.

یک نکته دیگر نیز اهمیت داشت. افرادی که گفت‌وگوی دوم را رد کردند، رفتار خود را کمتر شبیه گوستینگ می‌دانستند. در مقابل، طرف مقابل این رفتار را بیشتر گوستینگ تلقی می‌کرد.

این یافته نشان می‌دهد که گوستینگ همیشه یک تجربه مشترک و کاملاً یکسان نیست. ممکن است یک نفر احساس کند که صرفاً پاسخ دادن را به تعویق انداخته است، اما طرف مقابل همان رفتار را گوستینگ تجربه کند.

تعریف گوستینگ همیشه برای دو طرف یکسان نیست

پژوهشگران در تحلیل اکتشافی خود فقط افرادی را بررسی کردند که رفتار رخ‌داده را واقعاً گوستینگ می‌دانستند. در این گروه، الگوی اصلی دوباره ظاهر شد.

افرادی که طرف مقابل را گوست کرده بودند، احساس بدتری داشتند و فرد منتظر نیز شدت این احساس را کمتر برآورد می‌کرد.

این نتیجه یک نکته مهم را برجسته می‌کند. گوستینگ فقط به رفتار فرد پاسخ‌دهنده وابسته نیست و برداشت فرد مقابل نیز در تعریف تجربه نقش دارد.

به همین دلیل، یک تأخیر ساده در پاسخ ممکن است برای یک نفر کاملاً عادی باشد، اما برای فرد دیگر نشانه قطع ارتباط تلقی شود.

گوستینگ می‌تواند رابطه را برای هر دو طرف دشوار کند

نتایج این پژوهش نگاه متفاوتی به گوستینگ ارائه می‌دهد. معمولاً توجه اصلی به فردی معطوف می‌شود که بدون توضیح با سکوت مواجه شده است.

با این حال، فردی که ارتباط را قطع می‌کند نیز ممکن است احساسات منفی داشته باشد. وقتی طرف مقابل این احساس را نبیند، ممکن است او را کاملاً بی‌تفاوت یا حتی خصمانه تصور کند.

چنین سوءبرداشتی می‌تواند احتمال برقراری دوباره ارتباط را کاهش دهد. پژوهشگران معتقدند شناخت احساسات هر دو طرف می‌تواند به کاهش سوءتفاهم در ارتباطات دیجیتال کمک کند.

یک پاسخ کوتاه بهتر از سکوت کامل است

یافته‌های مطالعه یک پیشنهاد ساده برای ارتباطات روزمره دارند. اگر فرد نمی‌تواند یا نمی‌خواهد در همان لحظه گفت‌وگو کند، یک پاسخ کوتاه می‌تواند ابهام را کاهش دهد.

عبارتی ساده مانند «الان فرصت صحبت ندارم، بعداً جواب می‌دهم» می‌تواند از ایجاد برداشت‌های منفی جلوگیری کند. چنین پاسخی همچنین به طرف مقابل نشان می‌دهد که سکوت الزاماً به معنای بی‌علاقگی یا خصومت نیست.

پژوهشگران تأکید می‌کنند که همین ارتباط کوتاه می‌تواند فاصله میان احساس واقعی فرد و برداشت طرف مقابل را کاهش دهد.

محدودیت‌های پژوهش

مطالعه سوم، که شرایط واقعی‌تری داشت، اثر کلی دو مطالعه نخست را تکرار نکرد. الگوی مورد انتظار فقط در گروهی دیده شد که رفتار را واقعاً گوستینگ ارزیابی کرده بودند و این تحلیل از ابتدا در برنامه پژوهش قرار نداشت.

تعاملات مطالعه سوم نیز میان افرادی انجام شد که رابطه نزدیکی با یکدیگر نداشتند. بنابراین، نمی‌توان نتایج را به‌طور مستقیم به روابط عاشقانه طولانی‌مدت یا دوستی‌های نزدیک تعمیم داد.

تمام شرکت‌کنندگان نیز در آمریکا زندگی می‌کردند. تفاوت‌های فرهنگی می‌تواند بر احساس گناه، شیوه قطع ارتباط و برداشت افراد از سکوت اثر بگذارد. در برخی فرهنگ‌ها، اجتناب از رویارویی مستقیم ممکن است رفتار پذیرفته‌تری باشد.

از سوی دیگر، هنوز میان پژوهشگران درباره تعریف دقیق گوستینگ اتفاق نظر کامل وجود ندارد. مطالعه حاضر نیز نشان داد که دو نفر می‌توانند یک موقعیت مشابه را تجربه کنند، اما درباره اینکه آیا واقعاً گوستینگ رخ داده است یا نه، نظر متفاوتی داشته باشند.

جمع‌بندی

پژوهش جدید نشان می‌دهد فردی که دیگران را گوست می‌کند، لزوماً احساس بی‌تفاوتی ندارد. در بسیاری از موقعیت‌ها، این فرد ممکن است نسبت به سکوت خود احساس گناه یا ناراحتی داشته باشد.

مشکل اصلی می‌تواند از تفاوت میان احساس واقعی و برداشت طرف مقابل ایجاد شود. فردی که گوست شده است، معمولاً شدت احساس منفی فرد پاسخ‌نداده را کمتر از واقعیت تصور می‌کند.

همچنین، یک پیام کوتاه می‌تواند این سوءبرداشت را کاهش دهد. بنابراین، حتی اگر فرد نمی‌تواند در یک گفت‌وگو ادامه دهد، یک پاسخ کوتاه ممکن است از شکل‌گیری برداشت‌های منفی و غیرضروری جلوگیری کند.

شناسنامه و منبع مقاله علمی

عنوان اصلی مقاله: The Pain of Ghosting? People Underestimate How Bad Their Conversation Partners Feel About Not Responding

نویسندگان: Sophia Li، Coral Zheng و Juliana Schroeder

مرجع و مجله: Personality and Social Psychology Bulletin

نوع مطالعه: مجموعه سه‌مطالعه‌ای شامل تجربه‌های واقعی، سناریوهای فرضی و تعامل زنده آنلاین

حجم نمونه: مطالعه اول ۱۹۵ نفر، مطالعه دوم ۶۰۱ نفر و مطالعه سوم ۳۵۰ نفر

تاریخ انتشار آنلاین مقاله علمی: ۳۱ اوت ۲۰۲۶

DOI: 10.1177/01461672261478732

PMID: 42675989

دسترسی مستقیم به مقاله علمی در SAGE Journals

متن مقاله در PubMed

منبع خبر: PsyPost، نوشته Eric W. Dolan، منتشرشده در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶.

خبر اصلی در PsyPost