سیده مبینا محسنی تکیه
ایمنی روانی در محیط کار در شرکت‌های آمریکایی به موضوعی بسیار مهم و پرطرفدار تبدیل شده است. این مفهوم به معنای ایجاد فضایی است که در آن کارکنان احساس راحتی کنند و بتوانند آزادانه نظرات و نگرانی‌های خود را بیان کنند. برخلاف محیط‌های کاری خشک و محدود که در آنها مخالفت و انتقاد پذیرفته نمی‌شود و کارکنان ناچار به سکوت هستند، داشتن فضایی امن و باز برای بیان دیدگاه‌ها، یکی از عوامل کلیدی رضایت شغلی و موفقیت سازمانی به شمار می‌رود.
مطالعات متعدد نشان داده‌اند که وجود ایمنی روانی در محیط کار ارتباط مستقیم و مثبتی با بهبود عملکرد فردی و تیمی دارد. وقتی افراد مطمئن باشند که بدون ترس از عواقب منفی می‌توانند نظرات متفاوت و حتی مخالفت خود را مطرح کنند، مشارکت و نوآوری افزایش می‌یابد و فضای سازمانی برای رشد و پیشرفت بازتر می‌شود. اما باید توجه داشت که ایجاد بیش از حد فضای راحتی و آزادی می‌تواند به بی‌نظمی و کاهش کارایی منجر شود. از دیدگاه مدیریت، لازم است تعادلی میان صداقت در بیان نظرات و حفظ نظم و چارچوب‌های کاری برقرار شود.
انتخاب مخالفت سازنده؛ نقطه تعادل میان کنترل و آزادی
در برخی محیط‌های کاری، افراد آن‌قدر نگران این هستند که احساسات دیگران را جریحه‌دار نکنند که از بیان دیدگاه‌های واقعی خودداری می‌کنند. این مسئله منجر به محدود شدن بحث‌های صادقانه و مفید می‌شود که می‌تواند سد راه تغییر و پیشرفت باشد. امی ادموندسون و میکائلا کریسی در مقاله‌ای برجسته در Harvard Business Review به نام «اشتباهاتی که مردم درباره ایمنی روانی مرتکب می‌شوند» اشاره می‌کنند که نبود اختلاف نظر به معنای ایمنی روانی نیست. بلکه برعکس، ایمنی روانی زمانی واقعی است که افراد بدون ترس از تبعات بتوانند با یکدیگر مخالفت کنند و به بحث و گفتگوی صریح بپردازند.
داشتن فضایی امن برای ابراز افکار و احساسات مزایای گسترده‌ای برای کارکنان و سازمان به همراه دارد. این احساس ایمنی باعث کاهش اضطراب و استرس، افزایش آرامش ذهنی و بهبود تمرکز می‌شود که در نهایت به ارتقاء بهره‌وری و کیفیت کار منجر می‌گردد. از سوی دیگر، نبود این ایمنی باعث ایجاد ترس و خودسانسوری می‌شود که مانع جریان آزاد اطلاعات و بازخوردهای صادقانه می‌شود و برای سازمان آسیب‌زا است.
تجربه شخصی نویسنده: لحظه‌ای از صداقت در محیط ناامن
نویسنده داستانی از دوران پایانی شغلی خود تعریف می‌کند که شرکتش تحت فشار بازسازی و کاهش هزینه‌ها بود و کارکنان دچار استرس و نگرانی شدیدی بودند. در یکی از جلسات مهم مدیریتی، زمانی که مدیرعامل ارشد درباره احساس کارکنان پرسید، سکوتی سنگین حکم‌فرما شد.
نویسنده که دیگر از وضعیت خسته بود، تصمیم گرفت صادقانه صحبت کند و گفت: «اکثر کارکنان از بازسازی‌ها ناراضی‌اند، عصبی و خسته‌اند و روحیه‌شان پایین آمده است.»
این حرف باعث سکوت و نگاه‌های تعجب‌آمیز شد و مدیر مستقیم او، با لحنی که مسئولیت حرف‌ها را به نویسنده منتقل کند، گفت: «این‌ها حرف‌های لیپمن بود.»
اگرچه این محیط را نمی‌توان محیطی با ایمنی روانی بالا نامید، اما در نهایت هیچ واکنش منفی از این صداقت دریافت نشد و کارها به روال معمول برگشت.
ایمنی روانی در محیط کار یعنی جایی که افراد بدون ترس بتوانند افکار خود را بیان کنند و حتی مخالفت کنند، نه جایی که همه فقط به توافق برسند و اختلاف نظرها سرکوب شود. ایجاد چنین فضایی باعث رشد، نوآوری و بهبود عملکرد سازمان می‌شود. مدیران و رهبران سازمان‌ها باید به صداقت کارکنان گوش دهند، حتی اگر حرف‌ها انتقادی یا ناراحت‌کننده باشد، زیرا این بازخوردها دریچه‌ای به واقعیت‌های محیط کار و نیازهای تیم است.
