سیده مبینا محسنی تکیه
وقتی احساس می‌کنید زندگی پر از مقاومت، سختی و سنگینی شده است، طبیعی است که بخواهید همه چیز را ساده‌تر کنید. اما همه اصطکاک‌ها بد نیستند و تلاش برای حذف همه آنها نه ممکن است و نه مفید. آنچه اهمیت دارد این است که بفهمیم کدام اصطکاک‌ها انرژی‌ساز و رشددهنده‌اند و کدام‌ها فقط توان ذهنی و عاطفی ما را مصرف می‌کنند.
بخشی از اصطکاک‌ها همان جایی هستند که رشد اتفاق می‌افتد. یادگیری یک مهارت جدید، ورود به گفت‌وگویی سخت اما ضروری، حل یک مسئله پیچیده، عبور از چالش‌های خلاقانه یا حتی ورزش و تلاش فیزیکی سالم، نمونه‌هایی از «دشواری مطلوب» هستند. این نوع اصطکاک به مغز فرصت رشد می‌دهد و ظرفیت شناختی ما را افزایش می‌دهد. این سختی‌ها سازنده‌اند، ضروری‌اند و ما را رو به جلو پیش می‌برند.
اصطکاکی که انرژی را می‌بلعد
در کنار اصطکاک‌های سازنده، اصطکاک‌هایی هم وجود دارند که کاملاً برعکس عمل می‌کنند. این‌ها مقاومت‌های غیرضروری‌اند که قبل از رسیدن به کار واقعی، انرژی زیادی را مصرف می‌کنند. جابه‌جایی بین ابزارها و کانال‌ها، تصمیم‌های خرد و تکراری روزانه، اعلان‌های متعدد، انجام کار عمیق در زمان انرژی پایین، انتظارات نامشخص و سوءتفاهم‌های تیمی از جمله عواملی هستند که اصطکاک بد ایجاد می‌کنند. این نوع اصطکاک فقط ما را فرسوده می‌کند و بهره‌وری و کیفیت زندگی را کاهش می‌دهد.
حتی در محیط‌های کاری آشفته و ناعادلانه، هنوز مقداری اختیار شخصی وجود دارد. می‌توانیم با اقدام‌های کوچک اما مؤثر بخشی از تمرکز و انرژی خود را حفظ کنیم. نوشتن گزارش کوتاهی از پیشرفت‌های روزانه—even اگر کوچک باشند—احساس پیشروی را تقویت می‌کند. تعیین پیش‌فرض‌ها برای تصمیم‌های تکراری باعث آزاد شدن پهنای باند ذهنی می‌شود. هماهنگ کردن نوع کار با سطح انرژی واقعی، کیفیت خروجی را بهتر می‌کند و فشار روانی را کاهش می‌دهد.
گاهی لازم است محدودیت‌های خود را شفاف اما حرفه‌ای بیان کنیم. گفتن اینکه «نمی‌توانم» معمولاً کمکی نمی‌کند، اما گفتن این جمله که «برای اینکه این کار به‌درستی انجام شود، یا زمان بیشتری لازم است یا کاهش وظایف دیگر» گزینه‌ها را روشن می‌کند و ظرفیت شما را حفظ می‌کند. این نوع ارتباط هم حرفه‌ای است و هم از فشارهای اضافی جلوگیری می‌کند.
کاهش اصطکاک ذهنی و افکار فرساینده
افکار منفی مثل «عقب افتاده‌ای» یا «دیگران بهترند» پهنای باند ذهنی را اشغال می‌کنند و اصطکاک ذهنی ایجاد می‌کنند. نمی‌توانیم جلوی ورود چنین افکاری را بگیریم اما می‌توانیم تصمیم بگیریم براساس آنها عمل نکنیم. باید واقعیت را بررسی کنیم، تلاش‌هایمان را ببینیم و به قدم‌های کوچک روزانه اعتبار بدهیم. همین فاصله‌گذاری ذهنی باعث کاهش فشار روانی می‌شود.
کاهش اصطکاک بد معمولاً باشکوه نیست. خاموش کردن اعلان‌ها، بستن تب‌های اضافی، شفاف کردن معیار موفقیت قبل از شروع کار، انجام کامل یک کار قبل از شروع چند کار جدید و پرهیز از چندوظیفگی، کارهایی ساده و نامریی‌اند اما همین‌ها ظرفیت ذهنی را آزاد می‌کنند. این اقدامات شاید کوچک به نظر برسند اما در عمل تأثیر بزرگی روی تمرکز، آرامش و کیفیت کار دارند.
افراد اثرگذار با تمام سختی‌ها نمی‌جنگند؛ آنها سختی‌های مهم را نگه می‌دارند و اصطکاک‌های غیرمولد را حذف می‌کنند. در روزهایی که همه چیز سنگین است، همین کاهش کوچک اصطکاک‌های غیرضروری می‌تواند یک کار معنادار و نجات‌بخش باشد. آزاد کردن حتی کمی انرژی می‌تواند فضایی برای تنفس، تمرکز و رشد ایجاد کند.
