مدیر سایت
به گزارش روان ۲۴ به نقل از خبرآنلاین، الهه جعفرزاده: در روزهایی که صدای انفجار، آژیر خطر و اخبار نگرانکننده به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده، بسیاری از افراد، حتی اگر مستقیماً در معرض حادثه نبوده باشند، نوعی فشار روانی عمیق را تجربه میکنند. این فشار اگر ادامهدار باشد، میتواند از یک اضطراب موقت عبور کرده و به اختلالی جدی به نام «اختلال استرس پس از سانحه» یا PTSD تبدیل شود؛ وضعیتی که نهتنها ذهن، بلکه کل بدن را درگیر میکند.
PTSD چیست؟/ وقتی مغز از بحران عبور نمیکند
PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) اختلالی است که پس از تجربه یا حتی مشاهده یک رویداد شدیداً استرسزا -اعم از جنگ، انفجار یا تهدید جانی- ایجاد میشود. در این وضعیت، مغز فرد همچنان در حالت خطر باقی میماند، حتی زمانی که تهدید واقعی وجود ندارد.
در واقع، سیستم هشدار مغز خاموش نمیشود. بدن مدام در حالت آمادهباش است و این وضعیت میتواند ماهها یا حتی سالها ادامه پیدا کندعلائم این اختلال معمولاً در چهار دسته ظاهر میشوند
• بازتجربه حادثه: کابوس، فلشبک (تصاویر ناگهانی از حادثه)، یا احساس اینکه دوباره در همان موقعیت قرار دارید.
• اجتناب: دوری از مکانها، صداها یا حتی فکرهایی که یادآور حادثه هستند.
• تغییرات خلقی و شناختی: احساس بیحسی، ناامیدی، یا فاصله گرفتن از دیگران.
• برانگیختگی بیشازحد: زودرنجی، بیخوابی، واکنش شدید به صداهای ناگهانی.
در شرایطی مثل حملات هوایی، حتی صدای یک در یا موتور میتواند این واکنشها را فعال کند.
بدن در اسارت ترس؛ اثرات فیزیکی PTSD
PTSD فقط یک مشکل روانی نیست؛ بلکه با علائم جسمی هم همراه است. تپش قلب، تعریق، لرزش، دردهای عضلانی و مشکلات گوارشی از جمله این موارد هستند. سیستم عصبی در حالت هشدار دائمی باقی میماند و همین مسئله بدن را فرسوده میکند.
در طولانیمدت، این وضعیت میتواند خطر ابتلا به بیماریهای قلبی، ضعف سیستم ایمنی و اختلالات خواب را افزایش دهد.
چه کسانی بیشتر در معرض خطرند؟
همه افراد ممکن است PTSD را تجربه کنند، اما برخی گروهها آسیبپذیرترند:
• کسانی که مستقیماً در معرض انفجار یا حمله بودهاند
• افرادی که عزیزان خود را از دست دادهاند
• کودکان و سالمندان
• کسانی که سابقه اضطراب یا افسردگی دارند
نکته مهم این است که حتی تماشای مداوم اخبار نیز میتواند در برخی افراد علائم مشابه ایجاد کند.
PTSD چگونه بر زندگی روزمره اثر میگذارد؟
یکی از چالشهای مهم این اختلال، تأثیر آن بر زندگی روزمره است. افراد مبتلا ممکن است تمرکز خود را در کار یا تحصیل از دست بدهند، روابط اجتماعیشان دچار مشکل شود یا حتی از انجام فعالیتهای عادی زندگی پرهیز کنند.
برخی افراد از رفتن به مکانهای شلوغ، استفاده از وسایل حملونقل عمومی یا حتی خروج از خانه اجتناب میکنند، زیرا این موقعیتها میتوانند یادآور تجربههای ترسناک گذشته باشند. در برخی موارد نیز احساس خستگی دائمی، بیانگیزگی یا بیاعتمادی به محیط اطراف ایجاد میشود.
این وضعیت اگر بدون درمان ادامه پیدا کند، میتواند به مشکلات دیگری مانند افسردگی، انزوا یا سوءمصرف مواد منجر شود.
آیا PTSD قابل درمان است؟
این اختلال کاملاً قابل درمان است، بهویژه اگر زود تشخیص داده شود. روشهایی مانند رواندرمانی (بهویژه CBT)، درمانهای مبتنی بر مواجهه و در برخی موارد دارودرمانی، میتوانند به بهبود کمک کنند.
همچنین حمایت اجتماعی -صحبت با خانواده، دوستان یا حتی گروههای حمایتی- نقش بسیار مهمی در کاهش علائم دارد.
چه زمانی باید کمک تخصصی گرفت؟
اگر علائم بیش از چند هفته ادامه داشت، شدت گرفت یا زندگی روزمره را مختل کرد، مراجعه به متخصص ضروری است. نادیده گرفتن این علائم میتواند باعث مزمن شدن آنها شود.
آگاهی؛ اولین قدم برای درمان
در شرایطی که خطر بخشی از واقعیت روزمره شده، طبیعی است که ذهن و بدن واکنش نشان دهند. اما شناخت این واکنشها کمک میکند تا آنها را بهتر مدیریت کنیم. PTSD نشانه ضعف نیست؛ بلکه پاسخ طبیعی بدن به یک وضعیت غیرطبیعی است.
