📅 یکشنبه ۳۰ فروردین ۱۴۰۵ | ۱۶:۱۹📂 برگزیده ها🆔 کد خبر: 9666✍️ خبرنگار: مدیر سایت مدیر سایت🖨 چاپ

فیلم | گوزن کوچولو، زخم‌هایی که در سکوت باقی می‌مانند

گاهی آزار روانی با تهدیدهای آشکار و رفتارهای خشن آغاز نمی‌شود؛ ممکن است از یک آشنایی ساده، توجهی به‌ظاهر دوستانه یا رابطه‌ای شکل بگیرد که در ابتدا خطری جدی به نظر نمی‌رسد. مینی‌سریال «گوزن کوچولو» (Baby Reindeer) از همین نقطه وارد داستان می‌شود و به‌تدریج نشان می‌دهد که چگونه یک رابطه آزاردهنده می‌تواند زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد و زخم‌های قدیمی او را دوباره فعال کند.

این مجموعه فقط داستان تعقیب و مزاحمت نیست. روایت آن به تجربه تروما، شرم، احساس گناه، دشواری تعیین مرزهای شخصی و پیچیدگی واکنش انسان به موقعیت‌های آسیب‌زا می‌پردازد. «گوزن کوچولو» تلاش می‌کند به‌جای نمایش تصویری ساده از قربانی و آزارگر، تناقض‌ها و آسیب‌پذیری‌های شخصیت‌هایش را نیز آشکار کند.

به گزارش روان۲۴، این مینی‌سریال بریتانیایی در سال ۲۰۲۴ منتشر شد و خیلی زود به یکی از آثار بحث‌برانگیز تلویزیونی درباره آزار، تروما و روابط انسانی تبدیل شد. ریچارد گد، خالق اثر، نویسنده و بازیگر نقش اصلی آن است. داستان مجموعه از تجربه‌های شخصی او الهام گرفته، اما آن را نباید گزارشی مستند و کاملاً منطبق با واقعیت دانست.

اطلاعات سریال
  • نام فارسی: گوزن کوچولو
  • نام اصلی: Baby Reindeer
  • سال انتشار: ۲۰۲۴
  • کشور سازنده: بریتانیا
  • ژانر: درام روان‌شناختی، زندگی‌نامه‌ای
  • تعداد قسمت‌ها: ۷ قسمت
  • سازنده و نویسنده: ریچارد گد
  • کارگردان: ورونیکا توفیلوسکا و جوزفین بورن‌بوش
  • بازیگران اصلی: ریچارد گد، جسیکا گانینگ و ناوا مائو
  • پلتفرم پخش: نتفلیکس
داستان سریال؛ از یک آشنایی ساده تا رابطه‌ای آزاردهنده

هشدار: این بخش به بخش‌هایی از داستان اشاره می‌کند.

داستان درباره دانی دان است؛ مرد جوانی که در یک کافه کار می‌کند و در کنار آن تلاش دارد مسیر حرفه‌ای خود را در کمدی پیش ببرد. یک روز زنی به نام مارتا وارد کافه می‌شود. دانی با دیدن وضعیت او تصمیم می‌گیرد رفتاری دوستانه نشان دهد و همین برخورد ساده، آغاز رابطه‌ای غیرمعمول می‌شود.

مارتا به‌تدریج توجهی افراطی به دانی نشان می‌دهد. پیام‌های مکرر، حضورهای ناخواسته و تلاش برای نزدیک‌شدن به او، زندگی شخصی و حرفه‌ای دانی را مختل می‌کند. آنچه در ابتدا ممکن است رفتاری عجیب یا حتی کم‌اهمیت به نظر برسد، به‌مرور به تجربه‌ای فرساینده تبدیل می‌شود.

با پیشرفت داستان، مخاطب متوجه می‌شود که مسئله فقط رفتار مارتا نیست. گذشته دانی، تجربه‌های آسیب‌زای او و دشواری‌اش در مواجهه با اتفاقات تلخ، بخش مهمی از روایت را شکل می‌دهند. سریال از این طریق نشان می‌دهد که فهم یک موقعیت آزاردهنده، بدون توجه به زمینه‌های روانی و تجربه‌های قبلی فرد، ممکن نیست.

تحلیل روان‌شناختی؛ پنج لایه پنهان در روایت «گوزن کوچولو»
۱. تروما و تأثیر تجربه‌های آسیب‌زا بر روابط

یکی از مهم‌ترین محورهای سریال، تأثیر تجربه‌های آسیب‌زا بر زندگی بعدی دانی است. گذشته او فقط بخشی از زندگی‌نامه شخصیت نیست؛ این تجربه‌ها بر احساس امنیت، برداشت او از روابط و شیوه مواجهه‌اش با موقعیت‌های دشوار اثر می‌گذارند.

تروما می‌تواند احساس امنیت فرد را مختل کند و در برخی موارد، بر اعتماد، تصمیم‌گیری و روابط بین‌فردی تأثیر بگذارد. واکنش افراد به تجربه‌های آسیب‌زا یکسان نیست. بعضی افراد از موقعیت‌های مشابه دوری می‌کنند، برخی در بیان آنچه اتفاق افتاده دشواری دارند و گروهی نیز ممکن است برای مدت طولانی با احساس شرم یا سردرگمی درگیر بمانند.

دانی نیز همیشه واکنشی روشن و قابل پیش‌بینی نشان نمی‌دهد. همین مسئله به مخاطب یادآوری می‌کند که آثار روانی تروما را نمی‌توان فقط از روی رفتارهای بیرونی افراد قضاوت کرد.

۲. شرم، خودسرزنشگری و سکوت قربانی

یکی از بخش‌های تأمل‌برانگیز داستان، احساس شرم و خودسرزنشگری دانی است. او در مواجهه با اتفاقات گذشته و پیامدهای آن، همیشه نمی‌تواند تجربه خود را به‌سادگی توضیح دهد یا درباره آن صحبت کند.

در بسیاری از تجربه‌های آزار، فرد ممکن است به‌جای تمرکز بر رفتار آزارگر، مسئولیت اتفاق را متوجه خودش بداند. پرسش‌هایی مانند «چرا همان موقع واکنش نشان ندادم؟» یا «چرا اجازه دادم این اتفاق ادامه پیدا کند؟» می‌توانند احساس گناه و شرم را تشدید کنند.

سریال نشان می‌دهد که سکوت یا واکنش دیرهنگام لزوماً به معنای رضایت نیست. افراد ممکن است به دلایل مختلف، از جمله ترس، سردرگمی، فشار روانی یا دشواری در درک موقعیت، نتوانند فوراً از خود دفاع کنند. قضاوت درباره قربانی بر اساس واکنشی که دیگران از او انتظار دارند، می‌تواند آسیب بیشتری ایجاد کند.

۳. مرزهای شخصی و رابطه آزارگرانه

رابطه دانی و مارتا به‌تدریج به نمونه‌ای از نادیده‌گرفتن مرزهای شخصی تبدیل می‌شود. مارتا بارها تلاش می‌کند برخلاف خواست دانی به او نزدیک شود و محدودیت‌های ارتباطی او را نادیده می‌گیرد.

مرزهای شخصی به افراد کمک می‌کنند میزان نزدیکی، نوع ارتباط و حدود دسترسی دیگران به زندگی خود را مشخص کنند. احترام به این مرزها یکی از پایه‌های رابطه سالم است. وقتی فردی بارها مخالفت طرف مقابل را نادیده می‌گیرد، رابطه از تعامل متقابل فاصله می‌گیرد و می‌تواند به موقعیتی ناامن تبدیل شود.

بااین‌حال، سریال نشان می‌دهد که تعیین مرز همیشه ساده نیست. ترس، احساس مسئولیت، همدلی، وابستگی یا نگرانی از واکنش طرف مقابل ممکن است فرد را در بیان قاطعانه خواسته‌هایش دچار مشکل کند. این مسئله به معنای مسئولیت فرد آزار‌دیده در رفتار آزارگر نیست؛ مسئولیت رفتار مزاحم و نقض مرزها بر عهده فردی است که آن رفتار را انجام می‌دهد.

۴. پیچیدگی واکنش انسان به آزار

یکی از ویژگی‌های مهم «گوزن کوچولو» این است که شخصیت اصلی همیشه مطابق انتظار مخاطب رفتار نمی‌کند. دانی در موقعیت‌هایی که با آزار و فشار روانی روبه‌رو می‌شود، واکنش‌هایی متناقض نشان می‌دهد. گاهی فاصله می‌گیرد و گاهی دوباره وارد موقعیتی می‌شود که برایش آسیب‌زاست.

این رفتارها ممکن است برای مخاطبی که انتظار واکنش‌های ساده و مستقیم دارد، عجیب به نظر برسند. اما واکنش افراد به تجربه‌های آسیب‌زا پیچیده است و همیشه نمی‌توان آن‌ها را در قالب یک الگوی ثابت توضیح داد.

ترس، شرم، نیاز به تأیید، سردرگمی و تجربه‌های گذشته می‌توانند بر تصمیم‌های فرد اثر بگذارند. به همین دلیل، ارزیابی رفتار قربانی بدون شناخت شرایط روانی و موقعیت اجتماعی او، تصویری ناقص به دست می‌دهد.

۵. همدلی بدون توجیه رفتار آزارگرانه

سریال تلاش می‌کند گذشته و وضعیت روانی مارتا را نیز به نمایش بگذارد. این رویکرد به مخاطب اجازه می‌دهد شخصیت او را فراتر از یک تصویر تک‌بعدی بررسی کند. بااین‌حال، شناخت زمینه‌های روانی رفتار یک فرد نباید به توجیه آزار یا نادیده‌گرفتن آسیب‌های واردشده به دیگران منجر شود.

همدلی به معنای تأیید رفتار نیست. می‌توان درباره عوامل احتمالی مؤثر بر رفتار یک فرد پرسش کرد و در عین حال، مسئولیت او را در قبال اعمالش پذیرفت. این تمایز یکی از نکات مهمی است که سریال برای بحث درباره روابط انسانی و مسئولیت‌پذیری پیش روی مخاطب قرار می‌دهد.

نقد سینمایی؛ روایت شخصی با ساختاری ناآرام
بازیگری و شخصیت‌پردازی

بازی ریچارد گد در نقش دانی یکی از نقاط قوت اصلی مجموعه است. او شخصیتی را به تصویر می‌کشد که میان ترس، شرم، نیاز به دیده‌شدن و تلاش برای کنترل زندگی خود گرفتار شده است. اجرای او به‌ویژه در لحظاتی که شخصیت نمی‌تواند احساساتش را به‌روشنی بیان کند، به باورپذیری روایت کمک می‌کند.

جسیکا گانینگ نیز در نقش مارتا حضوری تأثیرگذار دارد. بازی او شخصیت را به تصویری ساده از یک فرد مزاحم محدود نمی‌کند و در عین حال، رفتارهای نگران‌کننده او را نیز کم‌اهمیت جلوه نمی‌دهد. این پیچیدگی باعث می‌شود مخاطب در مواجهه با شخصیت احساسات متناقضی را تجربه کند.

کارگردانی و فضاسازی

کارگردانی مجموعه از روایت خطی و ساده فاصله می‌گیرد و اطلاعات مربوط به گذشته دانی را به‌تدریج آشکار می‌کند. این شیوه باعث می‌شود مخاطب همراه با شخصیت اصلی، بخش‌های مختلف تجربه او را کشف کند.

فضای بصری سریال نیز با حال‌وهوای روانی داستان هماهنگ است. موقعیت‌های روزمره به‌تدریج رنگی از اضطراب و ناامنی می‌گیرند و مخاطب احساس می‌کند شخصیت اصلی حتی در محیط‌های معمولی نیز نمی‌تواند از فشار روانی فاصله بگیرد.

فیلمنامه و ساختار روایت

یکی از امتیازهای فیلمنامه، پیوند دادن چند موضوع به یکدیگر است. داستان فقط بر تعقیب و مزاحمت تمرکز نمی‌کند؛ بلکه به گذشته شخصیت، روابط عاطفی، هویت فردی و دشواری مواجهه با تجربه‌های دردناک نیز می‌پردازد.

بااین‌حال، برخی بخش‌های روایت ممکن است برای گروهی از مخاطبان طولانی یا از نظر احساسی سنگین به نظر برسند. همچنین، پیچیدگی رفتار شخصیت‌ها گاهی نیازمند توجه بیشتری است و ممکن است مخاطبی که انتظار یک داستان معمایی با پاسخ‌های روشن دارد، با ریتم و ساختار مجموعه ارتباط برقرار نکند.

آیا تصویر سریال از آسیب روانی واقع‌گرایانه است؟

«گوزن کوچولو» در نمایش برخی پیامدهای روانی تجربه‌های آسیب‌زا، از جمله شرم، سردرگمی و دشواری در برقراری مرزهای شخصی، ظرفیت قابل‌توجهی دارد. مجموعه به‌درستی یادآوری می‌کند که افراد در موقعیت‌های آزاردهنده همیشه واکنش‌هایی ساده، فوری و قابل پیش‌بینی ندارند.

بااین‌حال، این اثر یک روایت نمایشی و دراماتیزه‌شده است، نه یک مستند آموزشی یا پرونده بالینی. رفتار شخصیت‌ها را نباید مبنای تشخیص اختلال روانی قرار داد. همچنین، تجربه یک شخصیت نمی‌تواند نماینده همه افرادی باشد که با تروما یا آزار مواجه شده‌اند.

ارزش روان‌شناختی این مجموعه بیشتر در ایجاد پرسش و فراهم‌کردن زمینه گفت‌وگو درباره آزار، مسئولیت فردی، شرم و حمایت اجتماعی است؛ نه ارائه یک الگوی قطعی برای شناخت یا درمان مشکلات روانی.

جوایز و بازخوردها

«گوزن کوچولو» پس از انتشار در نتفلیکس توجه گسترده‌ای را جلب کرد و در فصل جوایز تلویزیونی نیز موفق ظاهر شد. این مجموعه در هفتادوششمین دوره جوایز امی چند جایزه مهم از جمله جایزه بهترین مینی‌سریال یا مجموعه آنتولوژی محدود را دریافت کرد. ریچارد گد و جسیکا گانینگ نیز برای بازی‌های خود مورد توجه قرار گرفتند.

در کنار موفقیت هنری، انتشار سریال بحث‌هایی درباره بازنمایی تجربه‌های واقعی، حریم خصوصی و مسئولیت رسانه‌ها در روایت داستان‌های الهام‌گرفته از زندگی افراد ایجاد کرد. همین بحث‌ها نشان می‌دهد که اثر فقط در محدوده داستان‌گویی باقی نمانده و به موضوعی برای گفت‌وگوی عمومی تبدیل شده است.

این سریال برای چه کسانی مناسب است؟

«گوزن کوچولو» برای مخاطبانی مناسب است که به درام‌های روان‌شناختی، روایت‌های شخصیت‌محور و بررسی پیچیدگی روابط انسانی علاقه دارند. دانشجویان روان‌شناسی، علوم ارتباطات و مطالعات رسانه نیز می‌توانند از زاویه بازنمایی تروما، تصویر قربانی و آزارگر و تأثیر روایت‌های زندگی‌نامه‌ای بر افکار عمومی به بررسی آن بپردازند.

بااین‌حال، محتوای سریال شامل موضوعات سنگینی مانند آزار جنسی، تعقیب و مزاحمت، خشونت و تروماست. افرادی که نسبت به این موضوعات حساسیت دارند، بهتر است پیش از تماشا درباره محتوای مجموعه اطلاعات بیشتری کسب کنند.

جمع‌بندی

«گوزن کوچولو» اثری درباره مرزهای مبهم روابط انسانی و پیامدهای تجربه‌های آسیب‌زاست. این مجموعه نشان می‌دهد که آزار همیشه با تصویری روشن و قابل تشخیص آغاز نمی‌شود و فرد آسیب‌دیده نیز ممکن است در مواجهه با آن واکنش‌هایی پیچیده و متناقض داشته باشد.

مهم‌ترین دستاورد سریال، دعوت مخاطب به پرهیز از قضاوت‌های ساده درباره قربانیان و توجه به زمینه‌های روانی و اجتماعی رفتار انسان‌هاست. «گوزن کوچولو» پاسخ همه پرسش‌ها را نمی‌دهد، اما فرصتی فراهم می‌کند تا درباره تروما، شرم، مرزهای شخصی و مسئولیت‌پذیری در روابط انسانی دقیق‌تر فکر کنیم.

اضطراب شدید و رابطه ی آن با فراموشکاری

تصویری از فرم آزمون GAD-7 برای سنجش اضطراب عمومی و نحوه نمره‌دهی آن

به گزارش  روان ۲۴ به نقل از همشهری، پروانه بندپی: خیلی از ما در دل بحران‌ها دچار اضطراب شدید می‌شویم که به گفته متخصصان، واکنش طبیعی مغز است، اما تعدادی از افراد به دلیل اضطراب‌های شدید دچار فراموشی می‌شوند. مثلا موقع صحبت‌کردن خیلی فکر می‌کنند تا کلمه مورد نظر یادشان بیاید، کلید خانه را جا می‌گذارند، فراموش می‌کنند ماشین خود را کجا پارک کرده‌اند، خریدی را که قرار بود انجام دهند فراموش می‌کنند، یادشان می‌رود وسایل را کجا گذاشته‌اند، تا آشپزخانه می‌روند اما یادشان می‌آید که در اتاق خواب کاری داشته‌اند. نگرانی خیلی‌ها این است که آیا واقعا اضطراب می‌تواند باعث کند شدن حافظه، فراموشی یا حتی آلزایمر شود؟ آیا این فراموشی با فرد می‌ماند یا با برطرف شدن منبع اضطراب، فراموشی هم درمان خواهد ‌شد؟

رابطه اضطراب و فراموشی

دکتر گراوندنیا می‌گوید: مطالعات انجام‌شده در جهان نشان می‌دهد اضطراب می‌تواند خطر ابتلا به آلزایمر و دمانس (به معنای کلی زوال شناختی یا فراموشی) را تا ۳ برابر افزایش دهد. نکته قابل ذکر این که آلزایمر هم زیرمجموعه‌ای از دمانس محسوب می‌شود. نکته مهم دیگر این است که اضطراب می‌تواند موجب کوچک شدن یا آتروفی هیپوکامپ شود. هیپوکامپ بخشی از مغز است که در نگهداری حافظه نقش مهمی دارد. خاطرات و حافظه ما در ساختار هیپوکامپ مغز نگهداری می‌شود. یافته‌های جدید علوم اعصاب در سال ۲۰۲۵ نشان داده‌اند که اضطراب می‌تواند باعث کوچک شدن حجم هیپوکامپ شود.

چرا اضطراب باعث فراموشی می‌شود؟

اما چرا اضطراب شدید و طولانی باعث فراموشی می‌شود؟ به گفته دکتر گراوندنیا، این مسئله به کارکرد سازگار و طبیعی مغز برمی‌گردد. زمانی که مغز دچار اضطراب می‌شود، نمی‌داند ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که این وضعیت به تجربه‌ای روزمره تبدیل شده است. مغز تصور می‌کند ما هنوز انسان‌های بدوی هستیم و با یک خطر جانی فوری مواجه شده‌ایم. درنتیجه، عملکرد حافظه را مختل می‌کند و به ما پیام می‌دهد که فقط بر «اکنون» تمرکز کنیم. این سازوکار بقایی مغز است. مغز تصور می‌کند با این کار دارد به ما کمک می‌کند. چون سیستم عصبی ما بر اساس فرایند تکامل میلیون‌ساله طراحی شده است، نه متناسب با چند دهه اخیر زندگی در جامعه مدرن. ضمن این که تمام تجربه‌های زیستی انسان در طول تاریخ تکامل در ساختار مغز ما ثبت شده است.

این تراپیست به نکته بسیار جالب و مهمی اشاره می‌کند و می‌گوید: قشر مخ یا کورتکس ما حافظه‌ای داروینی دارد؛ یعنی مغز بر مبنای تجارب پیشینی انسان‌ها طراحی شده است. مثلا اگر در خواب ناگهان از جا می‌پریم یا در خواب غلت می‌خوریم، ریشه آن به زمانی برمی‌گردد که انسان‌ها از ترس حیوانات، روی شاخه درخت‌ها می‌خوابیدند و این الگو همچنان در مغز ما باقی مانده است. بر اساس نظریه داروین، حتی لبخند زدن هم می‌تواند ریشه تکاملی داشته باشد؛ زمانی که انسان برای نشان دادن دندان‌هایش به حیوانات، نوعی علامت دفاعی بروز می‌داد تا مورد حمله قرار نگیرد.

گراوندنیا ادامه می‌دهد: انسان فقط حدود یک قرن است که در شهر زندگی می‌کند؛ قبل از آن در کوه‌ها و طبیعت زیست می‌کرد و زندگی یکنواخت‌تری داشت. بنابراین مغز ما هنوز هر نشانه‌ای از تهدید را به ‌منزله خطر برای بقا تفسیر می‌کند. پایه اضطراب هم احساس امنیت است. یعنی وقتی فرد احساس می‌کند امنیتش به خطر افتاده است، دچار اضططراب می‌شود. از منظر روان‌شناختی، اضطراب، سازوکاری دفاعی برای حفظ امنیت است.

او اضافه می‌کند: در این میان عواملی مانند جنگ، گرانی، فشارهای شدید اقتصادی، اخراج و بیکاری و سایر بحران‌ها احساس ناامنی را در ما تقویت می‌کنند. هر فردی اگر لحظه‌ای به حجم این تغییرات بیندیشد، دچار اضطراب می‌شود. حتی خود روان‌پزشک‌ها. کلا اندیشیدن به این که زندگی فرد ممکن است به‌ طور کامل مختل شود، ذاتاً اضطراب‌زا است.

آیا فراموشی برطرف می‌شود یا می‌ماند؟

اگر منبع ترس، استرس یا اضطراب برطرف شود، آیا فراموشی هم برطرف می‌شود یا برای همیشه با فرد می‌ماند؟ دکتر گراوندنیا در این زمینه توضیح می‌دهد: اگر این وضعیت بلندمدت بشود، حافظه آسیب می‌بیند اما اگر کوتاه‌مدت باشد، امکان بازگشت حافظه وجود دارد. فردی که مثلاً ۲۰ سال در چنین شرایطی قرار داشته باشد، حافظه‌اش آسیب بیشتری می‌بیند. این آسیب‌ها عمدتاً از میانسالی به بعد خود را نشان می‌دهد. در جوانان معمولاً اثرات موقت‌تر است، اما در اواخر میانسالی و سالمندی ماندگارتر است. بنابراین اضطراب و افسردگی به‌ویژه اگر مستمر و مزمن باشند، می‌توانند بر حجم مغز تأثیر بگذارند و به ‌تدریج زمینه‌ساز فراموشی‌های بیشتر شوند.

درباره راه کنترل اضطراب، گراوندنیا تاکید می‌کند که در قدم اول باید بپذیریم یکی از منشأهای فراموشی ــ طبق تأکید تحقیقات جهانی ــ اضطراب است. اگر بخواهیم این نوع فراموشی را بهبود دهیم، باید اول اضطراب را کنترل کنیم. او می‌گوید: دمانس یا زوال عقل، یک سندروم است که باعث کاهش تدریجی توانایی‌های شناختی می‌شود و معمولاً در سنین بالا رخ می‌دهد. اما اضطراب می‌تواند در سنین پایین هم زمینه بروز علائم مشابه زوال عقل را در فرد ایجاد کند.

این روانشناس و استاد دانشگاه در عین حال اضافه می‌کند: فراموشی ناشی از اضطراب اغلب دائمی نیست. قرار نیست ما برای همیشه چنین وضعیتی داشته باشیم. ممکن است به ‌طور موقت اضطراب باعث شود حافظه کاری ــ یعنی حافظه فعال یا کوتاه‌مدت ــ تا حدی مختل شود. پژوهش‌ها هم این موضوع را تأیید می‌کنند. به گفته این دکترای روانشناسی، اضطراب می‌تواند پیش‌بینی‌کننده ابتلا به آلزایمر باشد، اما مطالعات نشان می‌دهد اضطراب اغلب به‌ صورت موقت بر حافظه کوتاه‌مدت اثر می‌گذارد.

 

با اضطراب خود چه کنیم؟

حالا که اضطراب با انسان شهرنشین مدرن همراه است، با آن چه باید کرد و چگونه می‌توان آن را کنترل کرد تا به مغز آسیبی نرسد؟ دکتر گراوندنیا در این زمینه توضیح می‌دهد: از آنجا که اضطراب در چنین شرایطی اجتناب‌ناپذیر است، ما باید یاد بگیریم “شناور شویم”. در رسانه‌ها دائماً درباره جنگ و بحران صحبت می‌شود. ما با منبعی از اضطراب مواجه‌ایم که امکان اجتناب از آن وجود ندارد. بنابراین به ‌جای جنگیدن، فرار یا اجتناب باید بپذیریم که در این شرایط قرار داریم و باید بدانیم که این واکنش طبیعی است. لازم نیست مدام به آنچه ممکن است رخ دهد فکر کنیم؛ باید به آنچه الان جلوی روی ما است، بپردازیم.

این تراپیست تاکید می‌کند که از نظر علمی و روانشناختی، اجتناب از اضطراب راهکار مناسبی نیست. گاهی افراد برای دوری از اضطراب به تفریح، مصرف سیگار، ورزش یا تماشای فیلم و سریال رو می‌آورند. این راهکارها تا حدی مفیدند، اما اگر تنها شیوه مقابله باشند، بعد از پایانشان فرد ممکن است با اضطراب شدیدتری مواجه شود. حتی شدیدتر از کسی که همیشه با آن روبرو بوده است. پژوهش‌های درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) نشان می‌دهد که اجتناب از بحران‌ها یک راهکار و راه‌حل ناقص است.

تاکید و توصیه این دکترای روانشناسی این است که در بحران‌هایی مثل جنگ یا احتمال جنگ مجدد باید بپذیریم که انگار از یک کشتی در حال غرق‌شدن نجات پیدا کرده‌ایم و الان روی یک تکه‌چوب یا یک تخته‌پاره روی آب شناوریم. مهم این است که زنده‌ایم. نباید بپرسیم چرا همه‌چیز مثل گذشته نیست. نباید بگوییم چرا چند دقیقه پیش روی کاناپه دراز کشیده بودم ولی الان روی یک تکه‌چوب بر روی آب شناورم. این حرف، شعار نیست؛ بلکه رویکردی است که به آن «زیست و اقدام ارزشمندانه» می‌گویند؛ یعنی به‌ جای تمرکز بر آنچه باید وجود داشته باشد، بر آنچه الان وجود دارد تمرکز کنیم و در همین شرایط بحرانی دست به اقدام بزنیم. این انتظار که همه‌چیز باید مثل قبل باشد و چرا نیست، خودش عامل افزایش و تشدید اضطراب می‌شود.

مدیر سایت
خبرنگار

اشتراگ گذاری

▼
X
Facebook
LinkedIn
Telegram
WhatsApp
Email
Pinterest

مطالب مرتبط

▼

فیلم | خشم، وقتی یک دعوا از کنترل خارج می‌شود

سریال خشم بیف با روایت یک درگیری ساده، به بررسی خشم فروخورده، انتقام، شرم، بحران هویت و فشارهای روانی و اجتماعی می‌پردازد.
  ۱۴۰۵/۰۹/۰۱ ۰۱:۳۶

فرسودگی تحصیلی در دانشگاه‌ها

امتحانات و نگرانی درباره آینده شغلی می‌توانند انگیزه دانشجویان را کاهش دهند و باعث فرسودگی تحصیلی شوند.
  ۱۴۰۵/۰۹/۰۱ ۰۰:۰۱

هوش مصنوعی و دگرگونی روابط عاطفی انسان‌ها

استفاده عاطفی از چت‌بات‌ها می‌تواند بر روابط اجتماعی، احساس تنهایی و سلامت روان تأثیر بگذارد.
  ۱۴۰۵/۰۸/۳۰ ۲۳:۳۷

وقتی والدین با هم اختلاف دارند، کودکان چه چیزی یاد می‌گیرند؟

اختلاف‌نظر والدین بخشی طبیعی از زندگی مشترک است؛ اما شیوه مدیریت تعارض‌ها می‌تواند بر احساس امنیت، سلامت روان و روابط آینده فرزندان تأثیر بگذارد.
  ۱۴۰۵/۰۸/۳۰ ۲۳:۱۱

سوگند صیادی؛ مسئولیت‌هایی که نباید پشت درهای خانواده متوقف شوند

دکتر فریده خالقی | خانواده‌درمانگر حادثه تلخ مرگ سوگند صیادی، فراتر از یک فاجعه خانوادگی و یک پرونده قضایی، پرسش‌های جدی و دردناکی را درباره مسئولیت نهادهای آموزشی، حمایتی و اجتماعی در قبال امنیت کودکان و نوجوانان مطرح می‌کند. خانواده‌ها در…
  ۱۴۰۵/۰۸/۲۶ ۲۲:۰۰

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پیشنهاد سردبیر/آموزش روانشناسی

▼
  • برگزیده‌ها
  • پربازدیدها
  • آخرین اخبار
کلینیک روانشناسی افروغ
پیمایش به بالا