📅 یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵ | ۰۰:۲۲📂 برگزیده ها🆔 کد خبر: 12929✍️ خبرنگار:

تنهایی در محیط کار

پژوهشی جدید نشان می‌دهد تنهایی در محیط کار میان کارکنان آلمان پدیده‌ای قابل‌توجه است. نتایج نشان می‌دهد بیش از یک‌چهارم کارکنان دست‌کم گاهی احساس می‌کنند از همراهی همکاران محروم هستند.

به گزارش روان۲۴، مجله «گزارش‌های علمی» پژوهشی را درباره شیوع و عوامل مرتبط با تنهایی در محیط کار منتشر کرده است. پژوهشگران با استفاده از داده‌های یک نمونه نماینده از کارکنان آلمان، سه جنبه متفاوت تنهایی شغلی را بررسی کردند: احساس تنهایی و بی‌همراهی، احساس کنار گذاشته‌شدن و احساس تنهایی در محل کار.

تنهایی در محیط کار چقدر شایع است؟

نتایج نشان داد ۲۶.۳ درصد کارکنان آلمان دست‌کم گاهی احساس می‌کردند از همراهی همکاران محروم هستند. همچنین ۱۶.۹ درصد گفتند که در محل کار احساس کنار گذاشته‌شدن دارند.

در پاسخ به سؤال مستقیم درباره تنهایی، ۷.۹ درصد کارکنان گفتند که دست‌کم گاهی در محل کار احساس تنهایی می‌کنند. پژوهشگران تأکید کردند این سه تجربه با یکدیگر تفاوت دارند و نباید همه آنها را یک شکل از تنهایی در نظر گرفت.

پژوهشگران چه چیزی را بررسی کردند؟

این مطالعه از داده‌های سومین مرحله «مطالعه سلامت روان در محیط کار» در آلمان استفاده کرد. مرحله سوم مطالعه در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ انجام شد.

در مجموع ۱۰ هزار و ۹۱ مصاحبه انجام گرفت. پس از بررسی داده‌ها، پژوهشگران تحلیل اصلی را بر اساس ۷۷۹۸ کارمند انجام دادند. این افراد تا ۶۵ سال سن داشتند و در زمان مطالعه مشغول به کار بودند.

نمونه مطالعه از داده‌های کارکنانی استفاده کرد که تحت پوشش بیمه اجتماعی آلمان قرار داشتند. این گروه بیش از ۸۰ درصد کارکنان این کشور را پوشش می‌دهد، اما افراد خوداشتغال و فریلنسرها در نمونه قرار نگرفتند.

ارتباط با همکاران اهمیت دارد

یکی از مهم‌ترین یافته‌های مطالعه به میزان ارتباط مستقیم با همکاران مربوط می‌شود.

کارکنانی که تماس بیشتری با همکاران خود داشتند، کمتر احساس تنهایی، کنار گذاشته‌شدن یا بی‌همراهی می‌کردند. این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن عوامل جمعیت‌شناختی و شغلی همچنان دیده شد.

پژوهشگران معتقدند ارتباط با مشتریان، بیماران، مسافران یا دانش‌آموزان به همان اندازه با کاهش تنهایی شغلی ارتباط نداشت.

یکی از توضیح‌های احتمالی این است که روابط با همکاران فرصت بیشتری برای شکل‌گیری ارتباط متقابل و احساس تعلق ایجاد می‌کنند. در مقابل، بسیاری از تعاملات شغلی با افراد خارج از سازمان ماهیت حرفه‌ای و یک‌طرفه‌تری دارند.

قرارداد موقت و احساس تنهایی

نوع قرارداد نیز با برخی ابعاد تنهایی شغلی ارتباط داشت.

کارکنانی که قرارداد مدت‌دار داشتند، بیشتر از کارکنان دارای قرارداد دائمی احساس کنار گذاشته‌شدن و تنهایی می‌کردند. پژوهشگران این یافته را با اهمیت امنیت شغلی و دسترسی به منابع اجتماعی در محیط کار مرتبط می‌دانند.

این موضوع نشان می‌دهد پیشگیری از تنهایی فقط به ایجاد فرصت برای گفت‌وگو محدود نمی‌شود. سازمان‌ها باید کارکنان دارای قرارداد موقت را نیز در روابط و فعالیت‌های تیمی مشارکت دهند.

دورکاری همیشه عامل تنهایی نیست

پژوهشگران رابطه میان دورکاری و تنهایی شغلی را نیز بررسی کردند.

نتایج نشان داد کار از خانه ارتباط ساده و یکسانی با همه ابعاد تنهایی ندارد. افرادی که بیشتر از خانه کار می‌کردند، در برخی تحلیل‌ها بیشتر احساس بی‌همراهی داشتند. با این حال، دورکاری با احساس کلی تنهایی در محیط کار ارتباط ثابت و معناداری نشان نداد. حتی در برخی تحلیل‌ها، کارکنانی که بیشتر از خانه کار می‌کردند کمتر احساس کنار گذاشته‌شدن داشتند.

پژوهشگران احتمال می‌دهند تجربه کارکنان از دورکاری به عواملی مانند حمایت مدیر، کیفیت ارتباطات و میزان اختیار فرد برای انتخاب دورکاری بستگی داشته باشد.

سن و جنسیت چه نقشی داشتند؟

سن با همه ابعاد تنهایی رابطه یکسانی نداشت.

پژوهشگران تفاوت مشخصی میان گروه‌های سنی در احساس بی‌همراهی یا کنار گذاشته‌شدن پیدا نکردند. با این حال، کارکنان ۴۶ تا ۵۵ ساله و ۵۶ تا ۶۵ ساله کمتر از گروه‌های جوان‌تر گفتند که در محل کار احساس تنهایی می‌کنند.

در زمینه جنسیت نیز زنان بیشتر از مردان احساس کنار گذاشته‌شدن در محیط کار را گزارش کردند. با این حال، میان زنان و مردان در احساس بی‌همراهی یا احساس کلی تنهایی تفاوت معناداری دیده نشد.

مدیران کمتر احساس تنهایی داشتند

نتیجه‌ای دیگر برخلاف انتظار اولیه پژوهشگران بود.

کارکنانی که در جایگاه مدیریتی قرار داشتند، کمتر از سایر کارکنان احساس بی‌همراهی و کنار گذاشته‌شدن می‌کردند. پژوهشگران احتمال می‌دهند مدیران به دلیل ارتباط با چند تیم و جایگاه مرکزی‌تر در شبکه‌های کاری، فرصت بیشتری برای تعامل اجتماعی داشته باشند.

این یافته نشان می‌دهد جایگاه مدیریتی لزوماً به معنای انزوای بیشتر نیست. کیفیت و گستره روابط کاری می‌تواند نقش مهم‌تری داشته باشد.

چرا تنهایی شغلی اهمیت دارد؟

تنهایی در محیط کار فقط احساس ناخوشایندی ایجاد نمی‌کند. پژوهشگران آن را یک موضوع مهم برای سلامت عمومی و سلامت شغلی می‌دانند.

فقدان ارتباط اجتماعی می‌تواند احساس تعلق فرد به محیط کار را کاهش دهد. همچنین شواهد قبلی نشان داده‌اند که تنهایی شغلی با برخی پیامدهای مرتبط با سلامت روان و عملکرد شغلی ارتباط دارد.

با این حال، مطالعه حاضر نمی‌تواند ثابت کند که تنهایی باعث مشکلات سلامت یا کاهش عملکرد کارکنان می‌شود. پژوهشگران از داده‌های مقطعی استفاده کردند و بنابراین نمی‌توان درباره رابطه علت و معلولی نتیجه‌گیری کرد.

سازمان‌ها چه کاری می‌توانند انجام دهند؟

پژوهشگران بر اهمیت ایجاد فرصت برای ارتباط میان همکاران تأکید دارند.

سازمان‌ها می‌توانند زمان و فضای کافی برای تعامل مستقیم کارکنان فراهم کنند. این تعامل می‌تواند حضوری باشد یا از طریق تماس تلفنی و تماس تصویری انجام شود.

همچنین مشارکت دادن کارکنان دارای قرارداد موقت در فعالیت‌های تیمی اهمیت دارد. ایجاد روابط کاری باکیفیت می‌تواند احساس تعلق و ارتباط اجتماعی را تقویت کند.

نتیجه‌گیری

پژوهش جدید نشان می‌دهد تنهایی در محیط کار میان کارکنان آلمان مسئله‌ای قابل‌توجه است. ۲۶.۳ درصد کارکنان کمبود همراهی همکاران، ۱۶.۹ درصد احساس کنار گذاشته‌شدن و ۷.۹ درصد احساس تنهایی در محل کار را دست‌کم گاهی تجربه می‌کردند.

ارتباط بیشتر با همکاران با کاهش همه این ابعاد تنهایی ارتباط داشت. در مقابل، تماس با مشتریان، بیماران و سایر افراد خارج از محل کار چنین ارتباط ثابتی نشان نداد.

پژوهشگران تأکید می‌کنند که سازمان‌ها باید روابط اجتماعی کارکنان را جدی بگیرند. ایجاد فرصت برای تعامل با همکاران و مشارکت دادن همه کارکنان در شبکه‌های اجتماعی محیط کار می‌تواند یکی از مسیرهای مهم برای پیشگیری از تنهایی شغلی باشد.